Mały ptaszek i gwiazda

— Bajka do czytania —

Mały wróbelek Tuliś mieszkał na starym dębie. Każdego wieczoru patrzył w niebo i marzył o jednym: chciał mieć własną gwiazdkę.

Pewnej nocy gwiazdy świeciły wyjątkowo jasno. Tuliś westchnął: „Gdybym choć jedną mógł przytulić!” – zaćwierkał cichutko.

Nadleciała sowa Mądrala i spytała: „Dlaczego tak wzdychasz, mały?” Tuliś odpowiedział: „Chcę gwiazdkę tylko dla siebie, żeby świeciła w moim gniazdku.”

Sowa uśmiechnęła się. „A gdybyś podzielił się jej blaskiem z innymi? Wtedy byłaby jeszcze piękniejsza.” Tuliś zmarszczył brwi: „Ale jak?”

Rankiem Tuliś poleciał do wiewiórki Basi i powiedział: „Mam pomysł! Wieczorem pokażę ci coś wyjątkowego.” Potem leciał do zajączka Stefka i do myszki Kasi.

Gdy zapadł zmrok, wszystkie zwierzęta zebrały się pod dębem. Tuliś zaśpiewał piosenkę o gwiazdach, a one zaczęły mrugać wesoło. „To wasz wspólny blask!” – zawołał.

Basia, Stefek i Kasia klaskali w łapki. „Dziękujemy, Tulisiu!” – pisnęli. A wróbelek poczuł, że radość dzielona z innymi jest sto razy większa niż gwiazdka w samotności.

Wieczorem Tuliś wrócił do gniazdka. Nad nim świeciła maleńka gwiazdka – najjaśniejsza ze wszystkich. Zamknął oczy, a ona delikatnie kołysała go do snu.