Bajka o psie który jeździł koleją

— Bajka do czytania —

Bury był czarno-białym psem o mądrych oczach i merdającym ogonie. Mieszkał na peronie małej stacji kolejowej wśród pól i lasów. Uwielbiał patrzeć na pociągi, które przyjeżdżały i odjeżdżały. Pewnego dnia postanowił wsiąść do jednego z nich i zobaczyć, dokąd go zabierze.

Bury wskoczył do wagonu, gdy tylko konduktor gwizdnął. Pociąg ruszył, a pies usiadł przy oknie. Zobaczył zieleń łąk, błękit rzeki i małe domki, które wyglądały jak z bajki. Każdy przystanek przynosił nowe widoki i zapachy. Bury był szczęśliwy, ale trochę tęsknił za swoją stacją.

W pewnym momencie do przedziału weszła dziewczynka o imieniu Zosia. Miała czarne warkocze i uśmiechnięte oczy. – Cześć, piesku! – powiedziała, głaszcząc Burego po łbie. – Dokąd jedziesz? – zapytała. Bury tylko pomachał ogonem, bo psy nie mówią, ale Zosia zrozumiała, że on chce po prostu zwiedzać świat.

Zosia opowiedziała Burzemu o swoim wujku, który jest maszynistą i jeździ tym pociągiem. – Mówi, że najpiękniejsze podróże to te, które kończą się w domu – dodała. Bury zastanowił się nad tym. Czy jego domem jest stacja? Czy może ktoś na niego czeka?

Pociąg zatrzymał się na dużej stacji w mieście. Było gwarno, a do wagonu wsiadło mnóstwo ludzi. Bury poczuł się zagubiony. Zosia wzięła go na ręce i powiedziała: – Nie bój się, jestem z tobą. Poszli na peron, gdzie stał wujek z czapką maszynisty. – Ale ładny pies! – zawołał.

Wujek zaprowadził ich do swojego biura. Na ścianie wisiała mapa kolejowa. – Każda linia prowadzi do celu – wyjaśnił. – Twój cel to miejsce, gdzie czujesz się kochany. Bury położył łeb na łapach i pomyślał o swojej stacji, o porannych pasażerach i o tym, jak wszyscy go głaskali.

W drodze powrotnej Bury i Zosia rozmawiali o przyjaźni. – Możesz zostać moim przyjacielem – powiedziała dziewczynka. – Zawsze będę na ciebie czekać na stacji. Pies przytulił się do niej, a jego ogon merdał tak szybko, że aż zrobiła się mała wichura.

Gdy pociąg dotarł do małej stacji, Bury wyskoczył na peron. Zosia pomachała mu z okna. – Do zobaczenia jutro! – krzyknęła. Bury patrzył, jak pociąg znika w oddali, i wiedział, że choć kocha podróże, najważniejsze jest to, że ma przyjaciół i miejsce, do którego zawsze może wrócić.

Od tamtej pory Bury codziennie czekał na pociąg, którym przyjeżdżała Zosia. Razem odkrywali nowe stacje, ale zawsze wracali na ten sam peron. Bury nauczył się, że prawdziwe przygody są wtedy, gdy ma się kogoś, z kim można się nimi dzielić.