Przyjaciele z psiego podwórka

— Bajka do czytania —

Mały szczeniak o imieniu Adaś mieszkał w niebieskiej budzie koło wielkiego dębu. Miał miękkie, brązowe uszy i ogonek, który merdał jak szalony, gdy tylko ktoś się do niego uśmiechnął.

Pewnego dnia Adaś dostał od swojej pani nową, piszczącą piłkę. Była czerwona jak truskawka i skakała wyżej niż on sam! Adaś biegał za nią po całym podwórku, szczekając radośnie.

Nagle zobaczył swojego przyjaciela – kundelka Burka, który smutno siedział pod płotem. Burek nie miał żadnych zabawek, tylko starą, przetartą miskę. Adaś podszedł do niego i położył piłkę tuż przed jego łapami.

– Burek, chcesz się pobawić? – zapytał Adaś, merdając ogonem. Burek spojrzał na piłkę, potem na Adasia i powoli zaczął merdać ogonem. – Naprawdę mogę? – szepnął.

Razem grali w piłkę przez długi czas. Adaś nauczył Burka, jak odbijać ją nosem, a Burek pokazał Adasiowi, jak kopać dołki w piasku, żeby znaleźć zakopane patyki. Śmiali się i tarzali po trawie.

Kiedy zrobiło się późno, na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Adaś i Burek usiedli obok siebie na miękkiej trawie. – Dziękuję, że się mną podzieliłeś – powiedział Burek. – To była najlepsza zabawa.

Adaś zrozumiał, że dzielenie się sprawia, że radość staje się dwa razy większa. Od tego dnia zawsze pamiętał, że prawdziwy przyjaciel to ten, z którym można dzielić wszystko – nawet piszczącą piłkę.

Tego wieczoru, gdy gwiazdy świeciły jasno, Adaś wtulił się w swoją budę, z ogonem owiniętym wokół Burka, który przyszedł spać obok niego. Zasnęli razem, cichutko chrapiąc, a księżyc głaskał ich srebrnym blaskiem. Dobranoc, śpijcie spokojnie.