Bajka o przyjaźni małego zajączka i wiewiórki

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał mały zajączek o imieniu Hopek. Hopek miał miękkie, białe futerko i długie uszy, które zawsze stawały na baczność, gdy słyszał coś ciekawego.

Pewnego słonecznego poranka Hopek skakał po łące, szukając najsmaczniejszych koniczynek. Nagle usłyszał cichutki płacz. To mała wiewiórka Ruda siedziała pod dębem i ocierała łapkami oczka.

Hopek podszedł bliżej i zapytał: „Czemu płaczesz, Ruda?”. Wiewiórka westchnęła: „Zgubiłam mój ulubiony żołędziowy skarb. Teraz nie mam się z kim bawić.” Hopek uśmiechnął się ciepło: „Nie martw się, pomogę ci go znaleźć! A potem możemy się razem bawić.”

Razem przeszukali trawę, zajrzeli pod krzaki i za kamienie. W końcu Hopek znalazł mały, błyszczący żołądek pod liściem paproci. „Jest!” – zawołał radośnie. Ruda podskoczyła z radości: „Dziękuję, Hopku! Jesteś prawdziwym przyjacielem.”

Hopek zaproponował: „A teraz pobawmy się w chowanego!”. Ruda zgodziła się z ochotą. Hopek schował się za dużym grzybem, a Ruda liczyła do trzech: „Raz, dwa, trzy – szukam!”. Śmiech niósł się po całym lesie.

Po zabawie Hopek wyjął z kieszonki marchewkę i podzielił się z Rudą. „Przyjaciele dzielą się tym, co mają” – powiedział. Ruda dała mu połowę swojego żołędzia. Usiedli razem na mchu i zajadali smakołyki.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Ruda ziewnęła: „Jestem już zmęczona”. Hopek przytulił ją: „Ja też. Ale wiesz co? Jutro znów się spotkamy i będziemy się bawić.” Ruda uśmiechnęła się: „To będzie wspaniale. Dobranoc, przyjacielu.”

Hopek wrócił do swojej norki, położył się na miękkim sianku i spojrzał w niebo pełne gwiazd. Pomyślał: „Przyjaźń to najpiękniejszy skarb”. Zamknął oczy i zasnął spokojnie, marząc o kolejnym dniu z Rudą.