Bajka o przyjaźni w przedszkolu

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym przedszkolu „Tęczowa Kraina” każdego dnia działo się coś niezwykłego. Dzieci biegały po sali, budowały zamki z klocków i śpiewały piosenki. Dziś jednak Zosia była smutna – nikt nie chciał się z nią bawić w jej ulubioną zabawę w sklep.

Zosia stała przy regale z pluszakami i patrzyła, jak inne dzieci bawią się razem. Kuba budował ogromny garaż dla autek, a Ola malowała tęczę na dużym papierze. Zosia westchnęła – chciała zaprosić kogoś do swojej zabawy, ale bała się, że ktoś powie „nie”.

Wtedy do Zosi podszedł Kuba z czerwonym autkiem w ręku. „Hej, chcesz pomóc mi zbudować parking?” – zapytał z uśmiechem. Zosia spojrzała na swoje zabawki: plastikowe owoce i wagę. „A może ty chcesz pobawić się ze mną w sklep?” – zaproponowała nieśmiało.

Kuba pomyślał chwilę, a potem roześmiał się głośno. „Możemy zrobić sklep dla aut! Będziesz sprzedawać paliwo, a ja przyjadę na stację!” – zawołał. Zosia klasnęła w dłonie – pomysł był fantastyczny. Razem ustawili klocki jako półki, a papierowe banknoty stały się pieniędzmi.

Do zabawy dołączyła też Ola, która przyniosła kolorowe kredki. „Narysuję wam szyld!” – powiedziała. Wkrótce na ścianie pojawił się napis „Auto-Sklep Kuby i Zosi”. Dzieci pracowały razem, śmiejąc się i podpowiadając sobie nawzajem. Nawet pani przedszkolanka, Marta, uśmiechnęła się z boku.

Nagle do sali wszedł Tomek, który stał samotnie w kącie. Zosia zauważyła go i podeszła. „Chcesz być klientem? Możesz kupić u nas klockowe lody” – powiedziała cicho. Tomek skinął głową i dołączył do zabawy. Teraz w sklepie było już czworo dzieci, a każdy miał swoje zadanie.

Po południu przyszedł czas na sprzątanie. Zosia spojrzała na rozrzucone klocki i papierki. „Sprzątamy razem, będzie szybciej!” – zaproponował Kuba. Dzieci ustawiły się w rzędzie i podawały sobie zabawki do pudełek. W kilka minut sala znów była czysta i schludna.

Kiedy rodzice przyszli odebrać dzieci, Zosia z dumą opowiedziała o nowej zabawie. „Dziś nauczyłam się, że gdy się dzielimy i współpracujemy, wszystko jest łatwiejsze” – powiedziała do mamy. Mama przytuliła ją mocno. „To bardzo mądre słowa, córeczko” – szepnęła z uśmiechem.

Wieczorem, leżąc w łóżku, Zosia patrzyła przez okno na gwiazdy. Myślała o tym, jak wspaniale było bawić się z przyjaciółmi. Czuła ciepło w sercu i wiedziała, że następnego dnia znów będzie czekać na nią mnóstwo wspólnych przygód. Zamknęła oczy i zasnęła spokojnie.