Bajka o prawdzie

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie słońce przebijało się przez liście, mieszkała wiewiórka o imieniu Ruda. Uwielbiała zbierać orzeszki i skakać po gałęziach. Pewnego dnia, gdy bawiła się wśród korzeni starego dębu, natknęła się na coś błyszczącego.

To był mały, srebrny dzwoneczek. Kiedy Ruda go podniosła, usłyszała cichy, czysty dźwięk. Dzwoneczek miał magiczną właściwość – dzwonił tylko wtedy, gdy ktoś mówił prawdę. Gdy Ruda powiedziała: 'Lubię orzeszki', dzwoneczek zadzwonił radośnie. A gdy spróbowała skłamać: 'Mam trzy ogonki', zamilkł.

Ruda była zachwycona swoim znaleziskiem. Postanowiła sprawdzić, jak działa dzwoneczek w lesie. Spotkała misia Bartka, który zbierał maliny. 'Bartku, znalazłem skarb pełen orzeszków!' – zawołała, chcąc, by miś podzielił się malinami. Ale dzwoneczek ani drgnął. Bartek spojrzał smutno i odszedł.

Ruda poczuła dziwny ciężar w sercu. Dzwoneczek milczał, a ona zrozumiała, że kłamstwo nie przyniosło jej radości. Pobiegła z powrotem pod stary dąb i przytuliła dzwoneczek. 'Przepraszam' – szepnęła. Dzwoneczek zadygotał, jakby chciał powiedzieć: 'Możesz to naprawić'.

Następnego dnia Ruda odszukała Bartka. 'Bartku, wczoraj skłamałam. Nie ma żadnego skarbu. Chcę się podzielić moimi orzeszkami' – powiedziała szczerze. Wtedy dzwoneczek zadzwonił pięknie i czysto. Miś uśmiechnął się i podał jej koszyk malin. Razem zjedli pyszny poczęstunek.

Od tej pory Ruda zawsze starała się mówić prawdę. Gdy dzwoneczek dzwonił, czuła, że wszystko jest w porządku. Nawet jeśli prawda była trudna, przynosiła spokój i przyjaźń. Dzwoneczek wisiał nad jej legowiskiem i cichutko brzęczał, gdy była szczera.

Wieczorem Ruda usiadła w swojej dziupli i patrzyła na gwiazdy. Dzwoneczek delikatnie zadzwonił na dobranoc. 'Dobranoc, prawdo' – szepnęła Ruda i zamknęła oczy. W lesie zapadła cisza, a księżyc otulił wszystko srebrnym blaskiem.