Bajka o potworach, które bały się dzieci

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku Bańka mieszkały potwory. Ale to nie były straszne potwory – one bały się dzieci! Każdego wieczoru chowały się pod łóżkami i w szafach, bo myślały, że dzieci są wielkie i groźne. Jednak pewnego dnia mała dziewczynka o imieniu Zosia odkryła ich kryjówkę.

W jednym z domów na ulicy Słonecznej mieszkały trzy potwory: Pufek, Mruczek i Kłębuszek. Były małe, puchate i bardzo nieśmiałe. Całymi dniami siedziały w ciemnej szafie, bojąc się wyjść. Bały się, że spotkają dzieci, które według opowieści starszych potworów były ogromne i hałaśliwe.

Pewnego popołudnia Zosia, która właśnie wprowadziła się do nowego domu, postanowiła posprzątać swoją szafę. Otworzyła drzwi i zobaczyła trzy przerażone stworki, które natychmiast schowały się za stertą ubrań. Zamiast krzyczeć, Zosia powiedziała cicho: „Nie bójcie się, nie zrobię wam krzywdy.”

Potwory z ostrożnością wyjrzały. Pufek zapytał: „Czy ty nie jesteś dzieckiem? Dzieci są takie głośne i szybkie!” Zosia uśmiechnęła się: „Jestem dzieckiem, ale nie wszystkie dzieci są takie. My też się czasami boimy. Ja na przykład bałam się ciemności.”

Kłębuszek, najmniejszy z potworów, odważył się wyjść. „Naprawdę? A czego się boisz?” – zapytał. Zosia usiadła na podłodze i opowiedziała im o swoim strachu przed burzą. Potwory słuchały z uwagą i same przyznały, że one też boją się głośnych dźwięków.

Zosia zaproponowała, żeby razem zrobiły coś, co pomoże im się odprężyć. Rozłożyła koc i przyniosła książkę o przygodach misia. Czytała na głos, a potwory przytuliły się do siebie. Zrozumiały, że dzieci potrafią być miłe i spokojne.

Od tego dnia Pufek, Mruczek i Kłębuszek przestali się chować. Wychodzili do Zosi, żeby razem rysować, budować z klocków i opowiadać historie. Nauczyły się, że nie warto oceniać kogoś po pozorach. Nawet jeśli ktoś wygląda inaczej, może być przyjacielem.

Kiedy inne potwory z miasteczka dowiedziały się o przyjaźni z Zosią, też przestały się bać. Organizowały spotkania, na których dzieci i potwory bawiły się razem. Wszyscy odkryli, że różnorodność jest piękna, a strach znika, gdy się poznamy.

Wieczorem Zosia kładła się spać z uśmiechem. Wiedziała, że w szafie czekają na nią przyjaciele, którzy już nigdy się nie schowają. I choć potwory wciąż czasem się bały, zawsze mogły liczyć na jej pomoc. Świat stał się dla nich wszystkich przyjaźniejszy.