Bajka o małym kucyku, który znalazł swoją iskrę

— Bajka do czytania —

W Krainie Bursztynowych Łąk, gdzie trawa pachniała miodem, a chmury były różowe, mieszkał mały kucyk o imieniu Tęczowa Iskierka. Miał mięciutką grzywę we wszystkich kolorach tęczy i ogon, który falował jak wstążka. Ale najbardziej martwiło go, że nie potrafi galopować tak szybko jak inne kucyki, a jego rżenie brzmi jak cichutkie piszczenie.

Pewnego dnia, gdy słońce chowało się za pagórki, Iskierka usłyszała, jak kucyk Brylant mówi do innych: „Spójrzcie na nią, taka mała i słaba! Nawet nie umie skakać przez strumień”. Iskierce zrobiło się smutno, więc schowała się za krzakiem dzikiej maliny i cichutko zapłakała. Łzy spływały po jej pyszczku, a każda kropelka lśniła jak maleńki brylancik.

Nagle podbiegł do niej stary mądry konik Pan Paraplę. Miał siwą grzywę i okulary na nosie. „Dlaczego płaczesz, mała?” zapytał łagodnie. „Bo wszyscy mówią, że jestem do niczego” – wyszeptała Iskierka. „A czy wiesz, co potrafisz najlepiej?” – zapytał Pan Paraplę. Iskierka pomyślała chwilę i przyznała, że nigdy się nad tym nie zastanawiała.

Pan Paraplę uśmiechnął się i powiedział: „Zamknij oczy i posłuchaj swojego serca”. Iskierka zamknęła oczy i nagle poczuła, że w jej brzuszku zaczyna tlić się maleńkie ciepło. „To twoja iskra – szepnął staruszek. – Każdy ma swoją. Musisz tylko pozwolić jej zabłysnąć”. Iskierka otworzyła oczy i zobaczyła, że z jej kopytka wytrysnęły maleńkie, złote iskierki, które tańczyły w powietrzu.

Następnego dnia, gdy kucyki znów się przechwalały, Iskierka podeszła do nich i powiedziała: „Może nie galopuję najszybciej, ale mogę wam pokazać coś wyjątkowego”. Potem machnęła ogonem, a z jej grzywy poleciały kolorowe iskierki, które ułożyły się w tęczę nad łąką. Wszystkie kucyki zamarły z zachwytu. Brylant przeprosił ją i powiedział: „Jesteś naprawdę wyjątkowa, Iskierko! Twoja magia jest piękniejsza niż prędkość”.

Odtąd nikt już nie dokuczał małej Iskierce. Każdego wieczoru, kiedy gwiazdy zaczynały migotać, Iskierka siadała pod wielkim dębem i puszczała w niebo małe iskierki, które rozświetlały drogę do snu wszystkim kucykom. A one wiedziały, że najważniejsze jest to, co mamy w sercu.

Dziś, gdy księżyc wisi nad Bursztynowymi Łąkami, a trawa szumi cichutką kołysankę, Iskierka zamyka oczy i czuje swoją iskrę, która maleńkim światełkiem rozjaśnia jej sen. Dobranoc, mały kucyku, dobranoc.