Bajka o małym kucyku Karmelku

— Bajka do czytania —

Na polance pełnej kwiatów mieszkał mały, puchaty kucyk o imieniu Karmelek. Miał złocistą grzywę i ogon jak uśmiechnięty promyk słońca.

Karmelek bardzo lubił biegać po łące i zbierać marchewki. Każdego ranka znajdował kilka nowych, chrupiących marchewek. Kładł je w koszyczku i uśmiechał się do siebie.

Pewnego dnia spotkał wiewiórkę Zuzię. Zuzia smutno patrzyła na swoje puste łapki. „Nie mam ani jednego orzeszka na zimę” – powiedziała cichutko.

Karmelek pomyślał chwilę. Zajrzał do swojego koszyczka, a potem wyjął dwie najładniejsze marchewki. „Proszę, to dla ciebie. Marchewki są słodkie i smaczne!” – powiedział wesoło.

Zuzia uśmiechnęła się szeroko. „Dziękuję, Karmelku! Jestem taka szczęśliwa!” Podskoczyła radośnie i pobiegła do swojej dziupli. Karmelek poczuł, jak ciepło robi mu się w serduszku.

Następnego dnia Karmelek spotkał zajączka Piotrusia, który szukał mleczy na śniadanie. „Nie mogę znaleźć ani jednego kwiatka” – zasmucił się Piotruś. Karmelek bez wahania podzielił się z nim swoją poranną porcją marchewek.

Kiedy wieczór zapadł nad łąką, Karmelek wrócił do swojej stajenki. W koszyczku zostało mu tylko kilka marchewek, ale w sercu miał tyle radości, że aż się uśmiechał do gwiazd na niebie.

Położył się na miękkim sianie, zamknął oczy i wyszeptał: „Dobranoc, przyjaciele.” Gwiazdki migotały cichutko, a księżyc kołysał go do snu. Śpij spokojnie, mały kucyku, jutro znów będziesz dzielił się dobrem.