Bajka o podnośniku, który chciał być wysoki

— Bajka do czytania —

W małym garażu, tuż obok warsztatu, stał sobie mały podnośnik o imieniu Marcinek. Był on niższy i mniejszy od swoich kolegów – wielkich dźwigów i potężnych wózków widłowych. Często wzdychał, patrząc na ich wysokie ramiona i myślał: „Gdybym tylko mógł być taki wysoki jak oni!”

Pewnego dnia do warsztatu przyjechał samochód dostawczy. Miał bardzo ciężką skrzynię, którą trzeba było podnieść na najwyższą półkę. Wielki dźwig spróbował, ale jego hak był zbyt duży, a wózek widłowy nie mógł sięgnąć tak wysoko. Wszyscy zmartwili się, bo skrzynia była bardzo ważna.

Wtedy mały Marcinek podjechał cichutko. „Pozwólcie mi spróbować” – powiedział nieśmiało. Inne pojazdy spojrzały na niego z niedowierzaniem. Ale Marcinek podniósł swoje ramię, a na jego końcu znajdował się mały, ale bardzo mocny hak. Ostrożnie chwycił skrzynię i powoli, powolutku, uniósł ją w górę.

Wszyscy patrzyli z podziwem, jak skrzynia płynie w powietrzu. Marcinek ustawił ją dokładnie na półce, a potem opuścił ramię. „Udało się!” – zawołał radośnie. Samochód dostawczy uśmiechnął się i podziękował. Od tego dnia nikt już nie patrzył na Marcinka z góry.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Marcinek wrócił do swojego kącika w garażu. Był zmęczony, ale bardzo szczęśliwy. „Nie trzeba być największym, żeby być ważnym” – szepnął do siebie. I zamknął swoje małe, okrągłe oczka.

Wokół zapadła cisza. Słychać było tylko delikatne buczenie lamp i szum wiatru za oknem. Marcinek poczuł, jak ciepło rozlewa się po jego metalowym ciele. Wiedział, że jutro znów będzie pomagał, a to było najlepsze uczucie na świecie.

Nad garażem świeciły gwiazdy. Jedna z nich, najmniejsza, mrugała do Marcinka jak przyjaciółka. „Dobranoc, mały podnośniku” – powiedziała cichutko. I Marcinek zasnął, śniąc o tym, jak podnosi niebo pełne gwiazd.