Pociąg Tomek i gwiazda na torach

— Bajka do czytania —

W małej stacyjce, gdzie słońce wschodziło różowe, mieszkał pociąg o imieniu Tomek. Miał czerwony kolor, wesoły gwizdek i wielkie kółka, które turkotały: „tu-tu, czuj-hu!”. Każdego dnia Tomek woził paczki do miasteczka za górką, ale najbardziej lubił, gdy na torach pojawiały się nowe przygody.

Pewnego słonecznego popołudnia Tomek pędził wesoło po szynach. Nagle usłyszał cichutki płacz. Zatrzymał się i zobaczył małą, srebrną gwiazdkę leżącą tuż przy torach. „Dlaczego płaczesz, gwiazdeczko?” – zapytał Tomek. Gwiazdka westchnęła: „Spadłam z nieba i nie mogę znaleźć drogi do domu. Jestem taka malutka i samotna.”

Tomek pomyślał o swojej ważnej misji – musiał dostarczyć paczki z zabawkami do dzieci w miasteczku. Ale spojrzał na gwiazdkę i powiedział: „Nie martw się, pomogę ci wrócić! Razem znajdziemy twoje niebo.” Gwiazdka uśmiechnęła się blado i wskoczyła na dach lokomotywy.

Pociąg ruszył powoli, bo gwiazdka bała się szybkiej jazdy. „Tu-tu, spokojnie!” – gwizdał Tomek. Po drodze mijali pola pełne maków i stado owiec. Każda owca krzyczała: „Gdzie jedziecie?” – a Tomek odpowiadał: „Gwiazdkę do nieba!” Owce machały ogonkami i życzyły powodzenia.

W końcu dojechali na wielką łąkę, gdzie niebo było najbliżej. Tomek wysapał parę, podniósł gwiazdkę swoim małym dźwigiem i postawił ją wysoko na pagórku. Gwiazdka zaczęła migotać jaśniej i powoli unosić się w górę. „Dziękuję, Tomku! Jesteś najlepszym pociągiem na świecie!” – zawołała i zniknęła wśród innych gwiazd.

Tomek poczuł wielką radość, ale przypomniał sobie o paczkach. Pognał ile sił w kółkach, ale było już późno. Kiedy dotarł do miasteczka, dzieci już spały. „Ojej, spóźniłem się” – zmartwił się Tomek. Jednak rano, gdy otworzył paczki, okazało się, że w każdej była mała, srebrna iskierka – prezent od gwiazdki. Dzieciaki były zachwycone i przytuliły Tomka.

Tego wieczoru Tomek wrócił do swojej szopy. Na niebie świeciła jedna gwiazda najjaśniej – to była ta, którą uratował. „Dobranoc, gwiazdeczko” – szepnął Tomek i zamknął swoje wielkie, pociągowe oczy. Wokoło zrobiło się cicho, tylko daleko na torach słychać było cichutki szum wiatru. Mały pociąg zasnął spokojnie, a gwiazdy kołysały go do snu.

Następnego dnia Tomek obudził się wypoczęty. Wiedział, że pomaganie innym jest ważniejsze niż pośpiech. Od tej pory zawsze, gdy widział kogoś małego i zagubionego, zatrzymywał się i pytał: „Potrzebujesz pomocy? Ja jestem Tomek, a to moja przygoda.”