Parowozik Franek i list do gwiazd

— Bajka do czytania —

Mały parowozik Franek stał w parowozowni i smutno patrzył przez okno. Inne pociągi były szybsze, większe, a on czuł, że jest za mały, by kiedykolwiek zrobić coś ważnego.

Pewnego wieczoru stary maszynista Stefan przyszedł do Franka i położył mu na tendrze kopertę w kolorze granatowym. – To list do stacji końcowej świata – powiedział cicho. – Tylko ty możesz go zawieźć, bo masz w sercu ciepło, które rozumie każdą gwiazdę.

Franek zapiął z radością kotlety i wypuścił kłęby pary. Ruszył wolno po szynach, a koła turkotały wesoło: „puf, puf, puf”. Na pierwszym przystanku spotkał wiewiórkę Kasię, która trzymała mały żołądź. – Zabierzesz mnie do lasu? Nie mam siły iść sama – poprosiła.

Franek ostrożnie otworzył drzwi i pomógł Kasi wskoczyć do środka. Drogą przez polanę mijali stokrotki, a pociąg sapał delikatnie, żeby nie zdmuchnąć kwiatów. Kasia uśmiechnęła się i powiedziała: – Jesteś taki troskliwy, Franku. Inne pociągi by się nie zatrzymały.

Gdy dotarli do lasu, na torze stała sowa Mądralina z zakrwawionym skrzydłem (lekko skaleczona). – Nie mogę latać, a muszę dostać się do starej wieży – powiedziała. Franek wziął ją delikatnie na swój dach i ruszył powoli, żeby nie potrząsać sowią.

Mądralina wskazała drogę przez pagórki. Po drodze opowiadała Frankowi o gwiazdach: że każda ma inne światło i każda jest ważna. – Tak jak ty, Franku – dodała. – Twoja para jest równa, a serce najcieplejsze ze wszystkich pociągów. Franek poczuł dumę.

Noc zapadła, a na niebie rozbłysły pierwsze gwiazdy. Franek dojechał do stacji końcowej – małej, drewnianej i porośniętej bluszczem. Otworzył kopertę, a z niej wypadło światło. To było osobiste zaproszenie od Wielkiego Dyrygenta do grona wyjątkowych pociągów.

Franek zrozumiał, że nie trzeba być najszybszym, żeby być wyjątkowym. Wystarczy pomagać, słuchać i mieć dobre serce. Odwrócił się i pojechał z powrotem, a po szynach rozsypały się drobiny srebrnego pyłu. Wszystkie pociągi w parowozowni czekały na niego z uznaniem.

Kiedy wrócił do swojej parowozowni, maszynista Stefan pogłaskał go po stalowym boku. – Zrobiłeś to, Franku – szepnął. Za oknem świeciły gwiazdy, a Franek czuł, jak ciepło rozchodzi się po całym jego parowym wnętrzu. Zamknął oczy i zasnął spokojnie, słuchając szumu wiatru i własnego rytmicznego sapania.