Lokomotywa Tup-Tup i przyjaciele

— Bajka do czytania —

W małej stacyjce Za Górką mieszkała lokomotywa o imieniu Tup-Tup. Była mała, niebieska i bardzo lubiła turkotać po szynach: „Tu-tu, tu-tu!”. Codziennie woziła małe wagoniki pełne pluszowych misiów i klocków, a jej dymek unosił się wesoło nad łąką.

Pewnego dnia Tup-Tup wybrała się w swoją ulubioną trasę do Polany Słońca. Po drodze spotkała lokomotywę Pom-Pom, która wiozła ciężki pociąg z balonami. Pom-Pom była zmęczona i sapała, bo jej wagoniki były przeładowane.

„Pom-Pom, czy mogę ci pomóc?” – zapytała Tup-Tup. „Może weźmiesz część moich wagoników?”. Pom-Pom ucieszyła się, ale miała wątpliwość. „Ale wtedy twój pociąg będzie dłuższy i wolniejszy – będziesz musiała jechać powoli i czekać na innych.”

Tup-Tup pomyślała chwilę. Chciała być pierwsza na Polanie Słońca, ale widziała, jak Pom-Pom jest smutna. „W porządku – powiedziała. „Podzielimy się torami. Ty pojedziesz przodem, a ja za tobą. Pomału, ale razem.”

I tak jechały: najpierw Pom-Pom z balonowymi wagonikami, a potem Tup-Tup z misiami i klockami. Po drodze minęły stary mostek, na którym zawsze trzeba było zwolnić. Tup-Tup cierpliwie czekała, aż Pom-Pom przejedzie, a potem ruszyła sama.

Kiedy dotarły na Polanę Słońca, wszystkie inne lokomotywy klaszczały. „Brawo, Tup-Tup! Dzięki tobie balony dotarły bezpiecznie, a misie i klocki też są na miejscu!” Tup-Tup poczuła ciepło w swoim silniczku – jeszcze cieplej niż od słońca.

Tego wieczoru Tup-Tup wjechała do swojej cichej remizy. Na dworze świeciły gwiazdy, a w oddali słychać było cichy gwizd pociągów. Tup-Tup zamknęła swoje wielkie, okrągłe oczy i pomyślała: „Czasem warto jechać wolniej i czekać – wtedy cała podróż jest przyjemniejsza.” I zasnęła spokojnie, otulona ciepłem przyjaźni.