Kacper i planeta marzeń

— Bajka do czytania —

Kacper leżał w swoim łóżku i patrzył w okno. Na niebie świeciły tysiące gwiazd, a jedna z nich migotała wyjątkowo jasno. Chłopiec westchnął: „Gdybym tylko mógł polecieć w kosmos i zobaczyć wszystkie planety z bliska!”

Nagle w pokoju pojawił się mały, srebrny świetlik o imieniu Gwiazdnik. Miał skrzydła jak iskierki, a w rączce trzymał dywan z mgławicy. „Chodź, Kacprze! Zabiorę cię w podróż po Układzie Słonecznym” – powiedział cicho. Kacper nie wierzył własnym oczom, ale z radością usiadł na dywanie.

Najpierw polecieli na Merkurego, planetę bardzo blisko Słońca. Tam było gorąco, a dzień trwał tylko chwilę. „Jestem mały, ale szybki!” – zawołał Merkury. Potem odwiedzili Wenus, która była owiana pięknymi, kolorowymi chmurami. „Widzę swoją urodę, ale w środku jestem tajemniczy” – szepnęła Wenus.

Zatrzymali się przy Ziemi. Kacper wyjrzał i zobaczył swój dom, ogród i huśtawkę. „Jesteś wyjątkowy – powiedziała Ziemia – bo masz przyjaciół i rodzinę, którzy na ciebie czekają.” Na Marsie dynie były duże, a noce dłuższe niż na Ziemi. „Czasem cisza jest piękniejsza niż hałas” – powiedział Mars.

Jowisz okazał się wielki i głośny, z tańczącymi burzami, ale szybko opowiedział Kacprowi o swoich księżycach, które są jak wierni przyjaciele. Saturn z dumą pokazał swoje pierścienie – były zrobione z lodowych kryształów, które wirowały w takt kosmicznej melodii. „Każdy z nas jest inny, a to sprawia, że kosmos jest piękny” – uśmiechnął się Saturn.

Uran był lazurowo-niebieski i senny. „Jestem spokojny i lubię ciszę – ziewnął Uran. – Najpiękniejsze rzeczy dzieją się, gdy nikt nie patrzy.” Neptun zaś pachniał świeżością oceanu, a jego wiatry śpiewały kołysanki. „Pora wracać, Kacprze” – szepnął Gwiazdnik, kierując dywan w stronę Ziemi.

Kiedy wylądowali w pokoju Kacpra, Dywan z mgławicy zwinął się w kłębek i zniknął. Gwiazdnik uśmiechnął się, machnął skrzydłem i rozpłynął w powietrzu. Kacper poczuł, że jego podróż była wyjątkowa, bo każda planeta pokazała mu, jak wiele piękna kryje się w różnorodności.

Chłopiec wsunął się pod kołdrę i spojrzał w okno. Gwiazdy mrugały do niego przyjaźnie, a on zamknął oczy, czując ciepłe myśli o kosmicznych przyjaciołach. – Dobranoc, mały astronaucie – wyszeptał wiatr. Sny o planetach wirowały wokół niego cicho i łagodnie.