Taniec Planetek

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, w samym środku kosmosu, mieszkała mała Luna – dziewczynka, która każdej nocy siadała na swoim oknie i patrzyła w niebo. Ale nie tylko patrzyła – Luna słyszała, jak gwiazdy szepczą i jak planety śpiewają cichutkie melodie. Pewnego wieczoru, gdy księżyc był szczególnie duży i złoty, Luna postanowiła polecieć w górę, aby poznać swoich niebiańskich przyjaciół.

Luna wsiadła na swój drewniany wiatraczek i frunęła w górę, przelatując obok migoczących gwiazd. Po chwili dotarła do okrągłej, czerwonej planety, która kręciła się bardzo szybko. – Jestem Mars – powiedziała planeta, zataczając koła. – Lubię biegać i skakać, ale nie mam z kim tańczyć. Luna uśmiechnęła się i zaczęła wirować razem z nią, a Mars z radości zmienił kolor na pomarańczowy.

Następnie Luna poleciała dalej i spotkała ogromną, żółtą planetę, która obracała się powoli i majestatycznie. – Jestem Jowisz – rzekła planeta głębokim, ciepłym głosem. – Jestem duży i ciężki, przez co nie mogę tańczyć szybko. Często czuję się samotny. Luna przytuliła się do Jowisza i zaczęła kołysać się w jego rytmie, a on z wdzięcznością zmienił kolor na złoty.

Kolejna planeta była mała, niebieska i bardzo nieśmiała. – Jestem Neptun – wyszeptała. – Boję się, że nie potrafię tańczyć tak pięknie jak inne. Luna wzięła Neptuna za rękę i powiedziała: – Każdy taniec jest piękny, jeśli płynie z serca. I tak oboje zaczęli tańczyć delikatnie, jakby płynęli wśród fal oceanu.

Wkrótce dołączyły inne planety: Wenus, która wirowała jak baletnica, Saturn z pierścieniami, które dzwoniły jak dzwoneczki, i mały Merkury, który skakał jak piłka. Luna stanęła na środku i powiedziała: – Każda z was tańczy inaczej, ale wszystkie jesteście piękne! Zatańczmy razem, każda w swoim tempie.

I tak planety zaczęły tańczyć: Mars szybko, Jowisz wolno, Neptun delikatnie, a wszystkie razem tworzyły najpiękniejszy kosmiczny taniec, jaki kiedykolwiek widziano. Luna klaskała i śmiała się, a gwiazdy świeciły jaśniej z radości.

Kiedy taniec się skończył, Luna poczuła, że jest zmęczona i szczęśliwa. Planety otoczyły ją i podziękowały za naukę. – Dziękujemy, Lunko – szumiały chórem. – Dzięki tobie wiemy, że każdy jest ważny taki, jaki jest. Luna uśmiechnęła się, wsiadła na wiatraczek i poleciała z powrotem do swojego pokoju.

Tam położyła się do łóżka, a przez okno widziała, jak planety tańczą dalej, każda w swoim rytmie, ale wszystkie razem. Księżyc uśmiechał się do niej, a gwiazdy nuciły cichą kołysankę. Luna zamknęła oczy i szepnęła: – Dobranoc, przyjaciele. I zasnęła spokojnie, wiedząc, że w kosmosie każdy taniec jest wyjątkowy.