Bajka o planetach

— Bajka do czytania —

Mała Zosia siedziała na parapecie i patrzyła w niebo. Miliony gwiazd migotały nad jej domem, a jeden mały, srebrny punkcik poruszał się szybciej niż inne. To była Gwiezdna Iskierka, kosmiczna przyjaciółka, która zabrała Zosię w podróż po planetach.

Zosia wsiadła na Iskierkę i natychmiast wzleciały wysoko nad dachy. Wiatr rozwiewał jej włosy, a księżyc robił się coraz większy. – Dokąd lecimy? – zapytała podekscytowana. – Zobaczysz – odpowiedziała Iskierka i pomknęła w stronę pierwszej planety.

Przed nimi pojawiła się mała, skalista planetka pokryta pyłem. – To Merkury – powiedziała Iskierka. – Jest bardzo blisko Słońca, więc w dzień jest tu gorąco, a w nocy zimno. Zosia dotknęła skały – była ciepła i chropowata. Nagle zza skały wyjrzał mały pyłkowy duszek i pomachał im.

Poleciały dalej, aż trafiły na planetę spowitą w żółte chmury. – To Wenus – szepnęła Iskierka. – Jest piękna, ale chmury są gęste i nie widać jej powierzchni. Zosia wyciągnęła rękę i poczuła, jak chmury są miękkie jak puch. Nagle z chmur wyłoniła się tęczowa iskierka i zatańczyła wokół nich.

Następnym przystankiem była Ziemia, ich własny dom. – Popatrz – powiedziała Iskierka. – Widzisz błękitne oceany i zielone lasy? To najpiękniejsza planeta, bo jest pełna życia. Zosia zobaczyła małe światełka w miastach i poczuła dumę, że jej planeta jest taka wyjątkowa.

Potem poleciały na Marsa, który był cały czerwony. – To przez rdzę w glebie – wyjaśniła Iskierka. Na powierzchni stał mały, srebrny łazik, który machał do nich swoim ramieniem. – Cześć, jestem Robocik! – zawołał. – Szukam tu śladów wody. Zosia pomachała mu radośnie.

Jowisz okazał się ogromny, pasiasty i miał wielką czerwoną plamę. – To burza, która szaleje od setek lat – powiedziała Iskierka. Zosia zobaczyła, jak wokół planety krążą małe księżyce, a jeden z nich – Europa – lśnił lodem. – Może pod spodem jest ocean? – zastanowiła się.

Saturn zachwycił Zosię swoimi pierścieniami. – Są z lodu i skał – wyjaśniła Iskierka. Zosia przejechała palcem po jednym z pierścieni – był chłodny i muskał jej dłoń. Małe lodowe kryształki wirowały wokół, tworząc delikatną melodię. – To najpiękniejszy naszyjnik we wszechświecie – westchnęła.

Uran i Neptun były niebieskie i zimne. – To lodowe olbrzymy – powiedziała Iskierka. Na Neptunie wiał najsilniejszy wiatr, ale Zosia nie czuła strachu, bo Iskierka otuliła ją ciepłym blaskiem. Zobaczyły ciemnoniebieskie chmury i tajemnicze cienie wirujące w oddali.

Wreszcie Iskierka zawróciła w stronę domu. – Każda planeta jest inna i wyjątkowa – powiedziała Zosia. – Tak jak my – dodała Iskierka. – Wszechświat jest ogromny, ale przyjaźń sprawia, że czujemy się blisko. Zosia uśmiechnęła się i wtuliła w miękkie światło Iskierki.

Gdy wróciła do swojego pokoju, księżyc świecił przez okno. Zosia położyła się do łóżka, a Iskierka zamieniła się w małą, ciepłą gwiazdkę na suficie. – Dobranoc, przyjaciółko – szepnęła Zosia i zamknęła oczy. Wokół panowała cisza, a gwiazdy migotały spokojnie nad jej snem.