Piraci i Księżniczka Gwiazd

— Bajka do czytania —

W maleńkim królestwie, gdzie zamkowe wieże sięgały chmur, mieszkała księżniczka Lena. Nie lubiła bawić się koronami ani tiulowymi sukienkami – wolała patrzeć w niebo i liczyć gwiazdy. Pewnego wieczoru, gdy słońce schowało się za morzem, usłyszała tajemniczy szum. To piraci! Ich statek, zamiast straszyć, miał żagle uszyte z księżycowego blasku, a kapitan miał brodę ze srebrnych nici.

– Nie bój się, księżniczko! – zawołał kapitan Błysk. – Szukamy skarbu, który spełnia marzenia. Podobno ukryty jest w twoim królestwie. Lena zaciekawiona podeszła bliżej. Piraci nie wyglądali groźnie – mieli wesołe oczy i śpiewali morskie szanty o latających rybach.

– Jaki to skarb? – zapytała Lena. – Złoto? Diamenty? – Kapitan pokręcił głową. – Nie, to coś cenniejszego. To gwiazdy, które nocą tańczą nad zamkiem. Podobno ten, kto je znajdzie, nigdy nie będzie samotny. Księżniczka roześmiała się. – Ale gwiazdy są na niebie! Nie można ich schować do skrzyni.

– My właśnie tak myśleliśmy – westchnął pierwszy oficer, mały pirat o imieniu Chichot. – Przeszukaliśmy wszystkie wyspy, groty i latarnie morskie. A one są tuż nad nami. Lena spojrzała w górę. Niebo iskrzyło się milionem światełek. – Może skarbem nie są one same, ale to, jak na nie patrzymy? – zapytała cicho.

Piraci zamilkli. Chichot podrapał się po kapeluszu. – Nigdy o tym nie pomyśleliśmy. – Kapitan Błysk uśmiechnął się szeroko. – Masz rację, księżniczko. Skarbem jest chwila, gdy wszyscy razem patrzymy w niebo. To sprawia, że czujemy się bogaci. Lena zaprosiła piratów na zamkowy dziedziniec. Rozłożyli koc i leżąc na plecach, oglądali gwiazdy.

– Popatrzcie, tam jest Wielka Niedźwiedzica – wskazała Lena. – A tam Mały Wóz. Piraci dodawali swoje nazwy: Łódka Kapitana, Muszelka Szczęścia. Śmiali się i opowiadali historie o podróżach. Nawet najstarszy z piratów, który zwykle narzekał, zapomniał o swoich bolączkach.

Gdy księżyc wzbił się wysoko, kapitan Błysk wstał. – Czas na nas, księżniczko. Dziękujemy za najpiękniejszy skarb – za przyjaźń i gwiazdy. Lena pomachała im na pożegnanie, a statek odpłynął w stronę morza, ciągnąc za sobą ogon z gwiazd.

Tej nocy Lena położyła się do łóżka z szerokim uśmiechem. Przez okno widziała znajome konstelacje. Czuła, że skarby nie zawsze są ze złota – czasem wystarczy podnieść głowę i podzielić się widokiem z kimś bliskim. Zamknęła oczy, a gwiazdy nuciły jej kołysankę. Dobranoc, księżniczko – szumiały. Dobranoc, piraci – odpowiedziała sennie.