Bajka o piratach dla 4 latka: Skarb Małego Króla

— Bajka do czytania —

Na krańcu świata, gdzie słońce kładzie się spać w złotych falach, żył sobie mały pirat – Karmazynowy Krab. Miał on okrąglutki brzuszek i kapelusz z piórkiem, które zawsze łaskotało go w nos. Karmazynowy Krab nie był zwykłym piratem. Nie szukał złota ani srebra, tylko przygód i uśmiechów. Jego najlepszymi przyjaciółmi były: Mądra Mewa, która znała wszystkie tajemnice wiatru, i Wesoła Ośmiornica, która umiała tańczyć na jednej macki.

Pewnego dnia, gdy słońce malowało niebo na różowo, Mądra Mewa przyleciała z wiadomością. „Na Wyspie Szeptów” – powiedziała, trzepocząc skrzydłami – „leży skarb. Ale nie taki, o jakim myślisz. To skarb, który sprawia, że serce rośnie”. Karmazynowy Krab aż podskoczył z radości. „Płyńmy!” – zawołał, a Wesoła Ośmiornica zatańczyła na pokładzie.

I popłynęli. Statek nazywał się „Muszelka” i był różowy jak wata cukrowa. Po drodze spotkali wielką, szarą chmurę, która płakała deszczem. „Dlaczego płaczesz?” – zapytał Karmazynowy Krab. „Bo nikt nie chce się ze mną bawić” – odpowiedziała chmura. Pirat zaprosił ją do zabawy w chowanego. Chmura uśmiechnęła się i przestała płakać, a deszcz zamienił się w kolorowe konfetti.

Gdy dopłynęli do Wyspy Szeptów, zobaczyli małe drzewko, które miało liście w kształcie gwiazdek. Pod drzewkiem siedział mały chłopiec w koronie z muszelek. To był Mały Król Wyspy. „Szukasz skarbu?” – zapytał Karmazynowego Kraba. „Tak, ale nie wiem, jaki to skarb” – odpowiedział pirat.

Mały Król uśmiechnął się i pokazał na wielki, błękitny ocean. „Skarbem jest to, że wszyscy razem możemy pływać, tańczyć i śpiewać. Że dzielimy się chmurami, które płaczą, i słońcem, które nas ogrzewa. Że każdy ma w sobie coś cennego – nawet mały krab z piórkiem”. Karmazynowy Krab zrozumiał. „To prawda” – powiedział. „Największym skarbem jest przyjaźń i dzielenie się radością”.

Wesoła Ośmiornica zatańczyła tak pięknie, że fale zaczęły śpiewać kołysankę. Mądra Mewa opowiedziała historię o tym, jak gwiazdy na niebie są jak małe iskierki przyjaźni. A Mały Król dał każdemu po jednej muszelce, która miała w środku kropelkę złotego światła.

Karmazynowy Krab wrócił do domu z nową przyjaciółką – chmurą, która już nie płakała, tylko tańczyła z nim. Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać, Krab położył się w swojej małej łódce i szepnął: „Dobranoc, przyjaciele. Dobranoc, skarbie”. A morze cicho kołysało go do snu.

Wokół zapadła cisza. Tylko gwiazdy błyszczały jak małe latarnie, a fale szeptały: „Śpij, śpij, mały piracie, bo jutro znów będziesz szukać uśmiechów”. I tak Karmazynowy Krab zasnął, przytulając swoją muszelkę z kropelką złotego światła.