Bajka o piłkach, które nauczyły się dzielić

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku Zabawkowo mieszkały cztery piłki: czerwona, niebieska, żółta i zielona. Każda z nich była wyjątkowa i miała swój własny, ulubiony sposób na zabawę. Czerwona piłka uwielbiała skakać wysoko, niebieska lubiła toczyć się powoli, żółta wolała odbijać się od ściany, a zielona najchętniej chowała się w trawie.

Pewnego dnia czerwona piłka powiedziała: „Nie chcę się bawić z innymi! Chcę skakać sama, wysoko i daleko!”. Odtoczyła się więc na drugi koniec boiska i zaczęła podskakiwać. Ale po chwili zrobiło jej się smutno, bo nikt nie patrzył na jej skoki i nikt jej nie kibicował.

Niebieska piłka też postanowiła bawić się sama. Toczyła się powoli wzdłuż ścieżki, podziwiając kwiaty. Jednak szybko zauważyła, że samotne toczenie się nie sprawia jej radości – chciałaby, żeby ktoś toczył się obok niej i opowiadał ciekawe historie.

Żółta piłka podeszła do ściany i zaczęła się odbijać. Liczyła: „Raz, dwa, trzy… piętnaście!”. Ale gdy odbiła się po raz szesnasty, nagle zatrzymała się i westchnęła. Zabawa bez przyjaciół nie była tak wesoła, jak się spodziewała.

Zielona piłka schowała się w wysokiej trawie. Myślała, że będzie fajnie, bo nikt jej nie znajdzie. Ale po kilku minutach znudziła się i wyjrzała z ukrycia. Zobaczyła, że inne piłki są smutne i samotne, i postanowiła coś wymyślić.

Zielona piłka zaproponowała: „A gdybyśmy tak wszystkie razem zagrały w grę? Każda z nas mogłaby pokazać, co umie najlepiej, a potem będziemy się zamieniać!”. Czerwona, niebieska i żółta spojrzały na siebie. Najpierw były niepewne, ale po chwili uśmiechnęły się i zgodziły.

Ustawiły się w rzędzie. Czerwona piłka skoczyła wysoko, a pozostałe klasnęły. Potem niebieska potoczyła się powoli, a żółta i zielona pobiegły za nią. Żółta odbiła się od ściany, a czerwona złapała ją w locie. Zielona schowała się w trawie, a reszta szukała jej z radosnym śmiechem.

Zabawa trwała długo, a piłki były szczęśliwsze niż kiedykolwiek. Każda z nich zrozumiała, że dzielenie się zabawą i umiejętnościami sprawia, że wszystko staje się lepsze. Gdy słońce zaczęło zachodzić, piłki położyły się obok siebie na miękkiej trawie i patrzyły w niebo pełne gwiazd.

Czerwona szepnęła: „Dziękuję, że jesteście”. Niebieska dodała: „Bez was nie byłoby tak fajnie”. Żółta ziewnęła, a zielona zamknęła oczy. Wkrótce wszystkie cztery piłki zasnęły spokojnie, a nad nimi migotały gwiazdy, układając się w uśmiechniętą buzię.