Bajka o piłce dla 4-latka

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka Olek dostał od mamy wielką, czerwoną piłkę. Była miękka, lekka i skakała wyżej niż jego głowa. Olek podskoczył z radości i natychmiast wybiegł z nią na podwórko.

Olek kopał piłkę w górę, łapał ją, a potem znowu kopał. Piłka odbijała się od płotu i wracała do niego. Na początku było fajnie, ale po chwili Olek spojrzał wokoło – na podwórku nie było nikogo. Zaczął się nudzić.

Usiadł na trawie i przytulił piłkę do siebie. – Dlaczego nikt nie chce się ze mną bawić? – szepnął smutno. Wtedy zza krzaków wyjrzała mała Zosia, a za nią Krzyś z pluszowym misiem. – Cześć, Olku! Co robisz? – zapytała Zosia. – Mam piłkę, ale nie mam z kim grać – odpowiedział Olek.

Zosia i Krzyś podeszli bliżej. – A możemy się pobawić razem? – zapytał Krzyś. Olek zawahał się przez chwilę. Piłka była jego, nowa i ładna. Ale potem pomyślał, że samotnie to wcale nie jest wesoło. – Jasne! – uśmiechnął się szeroko. – Pokażę wam, jak fajnie się nią rzuca!

Rzucali piłkę do siebie, a ona skakała jak szalona. Raz upadła w kałużę i ochlapała wszystkich wodą, ale śmiali się jeszcze głośniej. Zosia złapała piłkę i podała Krzysiowi, a ten odrzucił do Olka. Piłka latała między nimi jak kolorowy ptak.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, mama Olka zawołała go do domu. Olek przytulił piłkę i spojrzał na nowych przyjaciół. – Dziękuję, że się ze mną bawiliście – powiedział. – Jutro znów się spotkamy? – Jasne! – odpowiedzieli Zosia i Krzyś.

Wieczorem Olek położył piłkę obok łóżka. Był zmęczony, ale bardzo szczęśliwy. Przez okno widział pierwsze gwiazdy na niebie. Zamknął oczy i pomyślał: „Najfajniej jest, gdy dzielimy się radością”. I zasnął spokojnie, uśmiechając się przez sen.