Bajka o piłce, która nie chciała skakać

— Bajka do czytania —

W kolorowym koszyku w dziecięcym pokoju mieszkała piłka. Była okrągła, czerwona w białe gwiazdki i zupełnie nowa. Ale miała pewien sekret – bardzo bała się skakać. Wolała leżeć spokojnie w kącie i patrzeć, jak inne zabawy bawią się wesoło.

Pewnego dnia do koszyka zajrzał miś o imieniu Gucio. Zobaczył smutną piłkę i zapytał: „Dlaczego nie skaczesz z nami? Wszystkie piłki uwielbiają się odbijać!”. Piłka westchnęła cicho i odpowiedziała: „Ja nie umiem skakać. Boję się, że upadnę i zrobię sobie krzywdę”. Gucio pokiwał głową ze zrozumieniem.

„Każdy ma jakieś obawy” – powiedział miś. „Ale jeśli nigdy nie spróbujesz, nie dowiesz się, jaką radość może dać skakanie”. Piłka spojrzała na niego niepewnie. „A co jeśli mi nie wyjdzie?” – zapytała cienkim głosikiem. Gucio uśmiechnął się i podał jej swoją łapkę.

Postanowili spróbować razem. Gucio delikatnie popchnął piłkę, ta odbiła się od podłogi i… znów upadła. Piłka poczuła się zawiedziona. „Widzisz? Nie umiem” – powiedziała ze łzami w oczach. Ale Gucio nie dawał za wygraną. „To dopiero pierwszy raz. Potrzeba trochę wprawy” – pocieszył ją.

Następnego dnia do zabawy dołączyła lalka Zosia. „Słyszałam, że ćwiczysz skakanie. Może spróbujemy razem?” – zaproponowała. Zosia pokazała piłce, jak lekko uderzać o podłogę, aby odbijać się wyżej. Piłka próbowała raz, drugi, trzeci. Za każdym razem skakała odrobinę wyżej.

„Udało się!” – krzyknęła radośnie piłka, gdy po raz pierwszy odbiła się aż do sufitu. Gucio i Zosia zaczęli klaskać. Piłka poczuła, jak jej strach topnieje. Skakała coraz śmielej, a z każdym odbiciem robiło się jej weselej. „Skakanie jest naprawdę fajne!” – zawołała.

Od tamtej pory piłka codziennie ćwiczyła. Nauczyła się skakać wysoko, nisko, a nawet wykonywać obroty w powietrzu. Zrozumiała, że strach mija, gdy ma się obok kogoś, kto wierzy w nasze możliwości. A najważniejsze, że każda porażka to tylko krok do sukcesu.

Kiedy wieczorem wszystkie zabawki kładły się spać, piłka leżała w koszyku z uśmiechem na swojej czerwonej powierzchni. Wiedziała, że jutro znów będzie skakać. A tymczasem za oknem świeciły gwiazdy, a ona zasnęła spokojnie, marząc o nowych, wesołych przygodach.