Mały Pikuś i Gwiazdka Mamy

— Bajka do czytania —

Pikuś był małym, rudym pieskiem z miękkimi uszami i ogonkiem jak frędzel. Mieszkał w domku na skraju lasu razem ze swoją mamą, która miała sierść w kolorze złocistego miodu. Pewnego dnia Pikuś tak się zapatrzył w biegnącą za motylem wiewiórkę, że zapomniał, w którą stronę idzie. Rozejrzał się – wokół były tylko wysokie drzewa i tajemnicze szelesty. Mamy ani śladu.

Serce Pikusia zaczęło bić szybciej. – Mamo! – zawołał cieniutkim głosikiem. Ale odpowiedziała mu tylko cisza, a potem szelest liści. Siadł na mchu i spuścił łepek. Wtedy spod krzaka jeżyny wyszedł jeż Stefek. – Co ci jest, mały? – zapytał, nastroszywszy kolce. – Zgubiłem się i nie mogę znaleźć mamy – odparł Pikuś. Jeż pokręcił głową. – To nic strasznego, bywa. Najpierw zróbmy tak: zamknij oczy i pomyśl o zapachu mamy. Co pachnie?

Pikuś zamknął oczy i od razu uśmiechnął się przez łzy. – Pachnie suchymi listkami i mlekiem, i jeszcze trochę słońcem – wyszeptał. – Świetnie! – zawołał jeż. – Ja pójdę w stronę, gdzie wiatr niesie zapach suchej trawy, a ty idź krok za krokiem za mną. I rzeczywiście: po chwili Pikuś poczuł znajomą woń mamusi. Szedł więc dzielnie, stawiając łapki za jeżem.

Na polance spotkali sowę Zuzię, która właśnie otwierała oczy po dziennej drzemce. – Huhu, słyszałam, że szukasz mamy. Pamiętasz, jaki kolor ma jej obroża? – zapytała cicho sowa. Pikuś zastanowił się. – Czerwony, z małym dzwoneczkiem! – odparł. – To dobrze, bo słyszałam dzwonek za starym dębem. Leć tam, ale pamiętaj: idź ścieżką z leśnych jagód – zaćwierkała sowa i machnęła skrzydłem.

Pikuś pobiegł w tamtą stronę. Na ścieżce spotkał wiewiórkę Pepę, która niosła orzecha. – Hej, ja też ci pomogę! – powiedziała i skoczyła na gałąź. – Widzę stąd twoją mamę! Stoi pod sosną i nasłuchuje. Jesteś już blisko! – dodała radośnie. Pikuś z całych sił popędził przed siebie, a za nim jeż, sowa i wiewiórka. W końcu między drzewami dojrzał znajomy złocisty kolor sierści.

– Mamo! – zawołał Pikuś i rzucił się w przednie łapy mamy, wtulając się w jej ciepły brzuch. – Mój mały! – szepnęła mama, liżąc go po uszach. – Nic cię nie zastąpi, a i przyjaciele pomogli mi cię znaleźć. Piesek obejrzał się na jeża, sowę i wiewiórkę – wszyscy stali w półkolu i uśmiechali się. – Dziękuję – powiedział Pikuś zmęczonym, ale szczęśliwym głosikiem.

Tego wieczoru, gdy na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, mama Pikusia położyła go w miękkim koszyku. – Pamiętaj, synku – powiedziała cicho, gładząc go po grzbiecie – że nawet gdy się zgubisz, w sercu zawsze nosisz moją miłość. Ona jest jak ta gwiazda na niebie: świeci i prowadzi. A wokół ciebie są przyjaciele gotowi pomóc. Pikuś ziewnął, przytulił się do mamusi i już po chwili spał, a nad dachem domku gwiazdy mrugały jak oczy pełne dobroci.

W nocy śniło mu się, że szedł ścieżką z mchu, a wszędzie wokół świeciły małe, ciepłe światełka – to jego mama i przyjaciele wysyłali mu uśmiechy. Gdy obudził się rano, wiedział już, że nawet w najciemniejszym lesie jest ktoś, kto czuwa i pomaga.