Bajka o piesku, który szukał mamy

— Bajka do czytania —

Mały, bury piesek o imieniu Pypek mieszkał z mamą w przytulnej budzie na skraju lasu. Pewnego słonecznego poranka, gdy mama zbierała jagody na śniadanie, Pypek zobaczył złotego motyla i pobiegł za nim w głąb lasu. Biegł i biegł, aż nagle zorientował się, że jest sam, a wokół niego rosły tylko wysokie drzewa i gęste krzaki.

Pypek usiadł na mchu i zaczął cicho popiskiwać. „Gdzie jest moja mama?” – myślał. Wtedy zza krzaka wyjrzała wiewiórka o rudym ogonie. „Dlaczego płaczesz, mały?” – zapytała. „Zgubiłem się i nie wiem, jak wrócić do mamy” – odpowiedział Pypek. Wiewiórka podrapała się po nosku i powiedziała: „Nie martw się, pomogę ci. Mama na pewno jest niedaleko!”

Wiewiórka zaprowadziła Pypka na polanę, gdzie pasły się trzy sarenki. Sarenki zapytały, co się stało, a gdy usłyszały historię Pypka, jedna z nich powiedziała: „Widziałam twoją mamę przy strumieniu, szukała cię z niepokojem. Pokażę ci drogę!” Pypek poczuł, jak w jego serduszku robi się cieplej.

Po drodze dołączył do nich zajączek, który niósł marchewkę. „Idziesz do mamy?” – zapytał. Pypek kiwnął głową. Zajączek dał mu połowę swojej marchewki, żeby miał siłę. Pypek podziękował i ugryzł kawałek – była słodka i chrupiąca.

Wreszcie nad strumieniem Pypek zobaczył znajomą sylwetkę. To była jego mama! Biegł do niej najszybciej jak umiał, a mama przytuliła go mocno. „Gdzie byłeś, synku? Tak się martwiłam!” – szepnęła. Pypek opowiedział jej o przygodzie i o nowych przyjaciołach, którzy mu pomogli.

Mama podziękowała wiewiórce, sarenkom i zajączkowi, a potem wzięła Pypka za łapkę. „Zapamiętaj, kochanie – zawsze, gdy się zgubisz, szukaj pomocy u innych. Świat jest pełen dobrych serc” – powiedziała. Pypek przytulił się do mamy i obiecał, że już nigdy nie będzie biegał sam.

Gdy słońce zaczęło chować się za lasem, mama i Pypek wrócili do swojej budy. Pypek zjadł ciepłą kolację, umył ząbki i położył się na miękkim kocyku. Mama otuliła go ogonem i zaśpiewała cichą kołysankę. Pypek zamknął oczy, a przed snem pomyślał o gwiazdach, które świeciły nad lasem – tak samo jasno jak miłość jego mamy.

I tak, w ciszy wieczoru, pod niebem pełnym migoczących gwiazd, mały piesek zasnął spokojnie, wiedząc, że najważniejsze jest to, że ma mamę i przyjaciół. Dobranoc, Pypku. Dobranoc, mamo.