Bajka o piesku Kacperku

— Bajka do czytania —

Mały piesek Kacperek mieszkał w przytulnym domku na skraju lasu. Każdego dnia biegał po podwórku, gonił swój ogon i szczekał wesoło. Ale najbardziej lubił, gdy jego pani, Zosia, rzucała mu piłkę.

Pewnego dnia Kacperek zobaczył coś błyszczącego w trawie. To był mały, srebrny liść. Myślał, że to gwiazdka, i gonił go długo, aż zmęczony usiadł. Wtedy podszedł stary pies Burek i powiedział: „Nie warto gonić rzeczy, których nie złapiesz. Ciesz się tym, co masz.”

Kacperek rozejrzał się i zobaczył Zosię. Podszedł do niej, a ona go pogłaskała. „Chodź, czas na kolację” – powiedziała. Po jedzeniu Kacperek poczuł, że jest szczęśliwy. Zrozumiał, że najważniejsi są przyjaciele i rodzina.

Wieczorem Zosia wzięła Kacperka na spacer. Na niebie pojawiły się gwiazdy. Kacperek patrzył w górę i widział migoczące światełka. Zosia zapytała mamę, czy może dotknąć gwiazdy. Mama odpowiedziała: „Gwiazdy są daleko, ale możesz na nie patrzeć i marzyć.”

Wracając do domu, Kacperek niósł w sercu ciepło. Położył się na swoim legowisku, a Zosia dała mu buziaka na dobranoc. „Śpij dobrze, Kacperku” – szepnęła.

Kacperek zamknął oczy. Przez okno wpadało światło księżyca. Słyszał cichy szum lasu i bicie własnego serca. Czuł się bezpieczny i kochany.

Gwiazdy na niebie tańczyły wesoło, a księżyc uśmiechał się srebrnym blaskiem. Kacperek śnił o pędzeniu przez łąkę, ale tym razem nie gonił niczego – po prostu biegł z radością. I tak, w spokoju nocy, zasnął głęboko, otulony ciszą.