Bajka o piesku Kacperku i zaczarowanej piłce

— Bajka do czytania —

Mały, bury piesek o imieniu Kacperek mieszkał w czerwonej budzie koło dużego, zielonego ogrodu. Każdego dnia biegał po trawie, wąchał kwiatki i gonił motyle, ale najbardziej na świecie lubił bawić się piłką.

Pewnego słonecznego poranka Kacperek znalazł pod krzakiem porzeczki coś wyjątkowego – małą, czerwoną piłkę, która delikatnie świeciła w słońcu. Gdy tylko dotknął ją łapką, piłka zaczęła cicho nucić wesołą melodię. Kacperek szczeknął z radości i potoczył piłkę przed siebie.

Piłka toczyła się szybko, a Kacperek biegł za nią, podskakując jak piłka. Nagle zza płotu wyjrzała kotka Mela. – Co to za ładna piłka? – zapytała. Kacperek zmarszczył nosek. – To moja piłka, nie dam! – odpowiedział i przytulił piłkę do siebie.

Piłka przestała nucić i zrobiła się szara i smutna. Kacperek zdziwił się bardzo. – Dlaczego już nie śpiewasz? – zapytał. Piłka westchnęła cichutko: – Bo jestem smutna, gdy się mną nie dzielisz. Prawdziwa radość to wspólna zabawa.

Kacperek pomyślał chwilę, a potem potoczył piłkę w stronę Mela. – Chodź, pobawmy się razem! – zawołał. Kotka uśmiechnęła się i pobiegła za piłką. Gdy oboje dotykali piłki, ta znów zaczęła nucić, a do melodii dołączył śmiech Mela i szczekanie Kacperka.

Zaczęli grać w podawanie piłki. Kacperek podawał ją Meli, Mela odbijała ją łapką do Kacperka, a piłka wirowała w powietrzu, mieniąc się kolorami tęczy. Nawet wróbelki na płocie zaczęły ćwierkać w rytm melodii.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Kacperek i Mela usiedli zmęczeni, ale szczęśliwi na trawie. Piłka leżała obok nich, cicho nucąc kołysankę. Kacperek położył głowę na łapkach i zamknął oczy.

– Dziękuję, piłko, za dzisiejszy dzień – szepnął. A piłka odpowiedziała jeszcze ciszej: – Dziękuję, że się mną podzieliłeś. Kacperek ziewnął, a gwiazdy na niebie zaczęły mrugać do niego. Wkrótce zapadł w głęboki, spokojny sen, a piłka świeciła mu cichutko przez całą noc.