Bajka o piesku, który szukał swojego miejsca

— Bajka do czytania —

Mały piesek Gucio miał miękkie, brązowe uszy i ogonek merdający jak szalony. Mieszkał w dużym, zielonym ogrodzie, ale wciąż czuł, że czegoś mu brakuje. Każdego dnia biegał od krzaczka do krzaczka, od płotu do płotu, szukając swojego idealnego miejsca.

Pewnego ranka Gucio postanowił wyruszyć w podróż. Najpierw trafił pod stary dąb, gdzie liście szeleściły jak cichy deszcz. Położył się na mchu, ale po chwili zerwał się – było mu za twardo. – To nie to – mruknął i pobiegł dalej.

Potem znalazł miękką trawę na łące, pachnącą sianem. Przewrócił się na plecy, patrząc w błękitne niebo. Ale po kilku minutach znów wstał – słońce grzało za mocno, a muchy brzęczały mu nad nosem. – To też nie to – westchnął.

W południe dotarł nad strumyk, gdzie woda pluskała wesoło. Zwinął się w kłębek na kamykach, ale kamienie były zimne i ostre. Gucio podniósł głowę i zobaczył małego chłopca, który machał do niego z daleka. – To mój przyjaciel! – zaszczekał radośnie.

Chłopiec miał na imię Kuba. Podszedł do Gucia i pogłaskał go po głowie. – Gdzie się podziewasz, mały? – zapytał. Gucio polizał go po ręce, a Kuba zaśmiał się głośno. Nagle piesek poczuł, że jego serduszko robi się ciepłe i lekkie.

Kuba wziął Gucia na ręce i zaniósł do domu. Tam, w kąciku, leżało miękkie posłanie z kocykiem. Gucio położył się, westchnął głęboko i zamknął oczy. Usłyszał bicie serca Kuby i szum jego oddechu. – To jest to – pomyślał.

Od tamtej pory Gucio wiedział, że nie musi szukać daleko. Jego miejsce było tam, gdzie czekał na niego Kuba, gdzie pachniało domem i gdzie zawsze mógł się przytulić. Każdego wieczoru kładł się na swoim posłaniu i patrzył na gwiazdy za oknem, czując, że jest dokładnie tam, gdzie powinien być.