Bajka o Peppie, która zgubiła iskierkę

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa sięgały nieba, a strumyk śpiewał cichutko, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Peppa. Miała mięciutki, rudy ogonek i oczy jak dwa błyszczące ziarenka. Peppa uwielbiała zbierać błyszczące rzeczy – kolorowe kamienie, srebrne listki i kawałki szkła, które mieniły się w słońcu.

Pewnego dnia Peppa znalazła coś wyjątkowego – małą, srebrną iskierkę, która leżała na mchu. Iskierka świeciła delikatnie, jakby była spadłą gwiazdą. Peppa wzięła ją do łapki i poczuła ciepło. – To mój największy skarb – szepnęła i schowała iskierkę do kieszonki w fartuszku.

Od tej pory Peppa nosiła iskierkę wszędzie. Pokazywała ją sójce, zającowi i małemu lisowi. Ale iskierka z dnia na dzień świeciła coraz słabiej. Pewnego wieczoru, gdy Peppa wracała do dziupli, iskierka zgasła zupełnie. – Zgubiłam ją! – zapłakała.

Zapłakana Peppa spotkała starą sowę. – Dlaczego płaczesz, mała? – zapytała sowa. – Bo zgubiłam najpiękniejszą iskierkę na świecie – odpowiedziała Peppa. Sowa uśmiechnęła się mądrze. – Iskierki gasną, gdy nie są dzielone. Prawdziwe skarby to nie błyskotki, ale chwile spędzone z przyjaciółmi.

Peppa zrozumiała. Pobiegła do sójki i podzieliła się orzechem, zającowi pomogła kopać norkę, a lisa zaprosiła na wspólną zabawę. I wtedy – o dziwo! – w jej sercu zapłonęła nowa iskierka, ciepła i jasna jak słońce.

Od tej pory Peppa nie zbierała już błyskotek. Zbierała uśmiechy przyjaciół, a one świeciły jaśniej niż wszystkie skarby świata. Gdy zapadał zmrok, Peppa kładła się w swojej dziupli, patrzyła w niebo i czuła, że ma w sobie całe mnóstwo iskierek.

Każda dobra myśl, każdy uścisk i każda pomocna łapka zapalały w niej małe światełko. A gdy zamykała oczy, te światełka tańczyły wokół niej, aż zasypiała spokojnie.

Tej nocy, gdy księżyc świecił nad lasem, Peppa spała cichutko, a jej serce było pełne ciepła. Dobranoc, Peppo. Dobranoc, maleńka.

Wszystkie zwierzęta w lesie wiedziały, że największym skarbem jest przyjaźń. I tak, każdej nocy, gdy gwiazdy migotały, Peppa zasypiała z uśmiechem, bo wiedziała, że prawdziwe iskierki nigdy nie gasną.