Leśna Niedziela Palmowa

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa sięgały wysoko do nieba, a strumyki śpiewały wesołe piosenki, mieszkała mała sarenka o imieniu Łatka. Pewnego ranka obudził ją dziwny gwar – ptaki ćwierkały głośniej niż zwykle, a wiewiórki biegały z gałązkami w pyszczkach. To był dzień przed Niedzielą Palmową.

Łatka dowiedziała się od starego dzięcioła Stukota, że w lesie od pokoleń zwierzęta robią palmy z gałązek, mchu i polnych kwiatów, a potem wspólnie niosą je na polanę. 'Muszę zrobić najpiękniejszą palmę ze wszystkich!' – pomyślała Łatka i pobiegła szukać najpiękniejszych gałązek.

Szukała długo – zaglądała pod każdy krzak, oglądała każdą gałązkę, ale wszystko wydawało jej się zbyt proste. Nagle spotkała wiewiórkę Różdżkę, która zbierała żołędzie. 'Co robisz, Łatko?' – zapytała wiewiórka. 'Szukam czegoś wyjątkowego na palmę' – odpowiedziała smutno sarenka. Różdżka uśmiechnęła się i podarowała jej kilka błyszczących szyszek. 'Weź, to doda twojej palmie blasku' – powiedziała.

Potem Łatka spotkała starego borsuka Kłębka, który siedział na pniu i pleciono palmę z miękkiego mchu. 'Twoja palma jest taka puszysta i miękka!' – zawołała Łatka z podziwem. Borsuk, widząc jej smutek, oderwał kawałek mchu i wręczył go jej. 'Dodaj to do swojej palmy, będzie przytulna' – mruknął dobrotliwie.

Z każdym spotkaniem Łatka dostawała coś od przyjaciół – od lisa promyk słońca w postaci złocistego listka, od sowy kilka piórek, a od jeżyka małe kolczaste kuleczki. W końcu jej palma była kolorowa, pachnąca i pełna różnych skarbów. Łatka spojrzała na nią z dumą.

Kiedy wszystkie zwierzęta zebrały się na polanie, każdy niósł swoją palmę. Łatka rozejrzała się – jej palma nie była najrówniejsza ani największa, ale miała w sobie coś od każdego przyjaciela. 'To właśnie jest najpiękniejsze' – powiedziała mądrze sowa Zosia. 'Dzielenie się sprawia, że każda palma staje się wyjątkowa, a Niedziela Palmowa to święto radości i wspólnoty.'

Łatka poczuła ciepło w sercu. Zrozumiała, że nie chodzi o to, by mieć najlepszą palmę, ale o to, by być razem i pomagać sobie nawzajem. Razem z przyjaciółmi poszli w uroczystym pochodzie przez las, a ich palmy powiewały wesoło na wietrze. Śmiech niósł się między drzewami.

Gdy słońce schowało się za lasem, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Łatka położyła się wśród kwiatów na swojej łące. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Zamknęła oczy i wyszeptała: 'Dobranoc, lesie. Dobranoc, przyjaciele. Dobranoc, moja piękna palmo.' I zasnęła spokojnie, marząc o kolejnej Niedzieli Palmowej pełnej ciepła i bliskości.