Bajka o zaczarowanym sadzie

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała czteroletnia Zosia. Każdego ranka wyglądała przez okno i patrzyła na stary sad, który rósł tuż za płotem. W sadzie rosły jabłonie, grusze i śliwy, a pod nimi krzaki malin i porzeczek. Zosia uwielbiała biegać między drzewami i zbierać owoce do koszyka.

Pewnego dnia, gdy słońce świeciło wysoko, Zosia usłyszała cichutki głosik: – Pomóż mi, proszę! Rozejrzała się i zobaczyła małą, czerwoną jabłuszkę, która leżała na ziemi. – Jestem za nisko, nikt mnie nie widzi – szepnęło jabłuszko. Zosia delikatnie podniosła je i położyła na gałęzi, tuż obok innych jabłek.

– Dziękuję – powiedziało jabłuszko i uśmiechnęło się promiennie. Nagle zza liści wyjrzała gruszka: – A ja? Też chcę być blisko słońca! Zosia pomogła i gruszce, a potem śliwce, która spała w cieniu. Każdy owoc dziękował jej ciepłym słowem.

Kiedy Zosia usiadła pod starą jabłonią, wszystkie owoce zaczęły śpiewać cichą piosenkę o tym, jak dobrze jest być razem. – Dziękujemy, że jesteś taka dobra – nuciły. Zosia poczuła, że jej serce rośnie z radości.

Wtedy z krzaka malin wyskoczyła mała malinka: – A ja chcę być w koszyku, żeby mama zrobiła pyszny dżem! Zosia uśmiechnęła się i zebrała maliny, porzeczki i kilka śliwek. Wszystkie owoce cieszyły się, że trafią do kuchni.

Wieczorem mama Zosi upiekła szarlotkę i ugotowała kompot. Zosia poczęstowała wszystkich domowników, a nawet małego wróbelka, który zaglądał przez okno. – Dzielenie się smakuje najlepiej – powiedziała mama, a Zosia przytuliła się do niej.

Gdy nastała noc, Zosia spojrzała w okno. W sadzie świeciły gwiazdy, a owoce cichutko szeptały: – Dobranoc, Zosiu. Jesteś naszym przyjacielem. Dziewczynka zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, śniąc o złotych jabłkach i słodkich malinach.

W pokoju zapanowała cisza, a przez firanki wpadało miękkie światło księżyca. Zosia oddychała równo, a jej uśmiech mówił, że w sercu ma mnóstwo ciepła – tak jak owoce w sadzie.