Bajka o owieczce, która szukała spokoju

— Bajka do czytania —

Mała owieczka Lilka mieszkała na zielonej łące pełnej kwiatów i motyli. Każdego dnia biegała z przyjaciółmi, skakała po kępkach trawy i głośno się śmiała. Ale wieczorem, gdy słońce powoli chowało się za wzgórzami, Lilka czuła, że w środku robi jej się niespokojnie.

Pewnego wieczoru Lilka powiedziała do mamy: – Mamo, dlaczego wieczorem tak trudno mi usiedzieć na miejscu? Wszystko wokół jest ciche, a ja wciąż myślę o skakaniu i bieganiu.

Mama owca uśmiechnęła się ciepło i przytuliła Lilkę. – Moje dziecko, spokój jest jak mały biały obłoczek. Czasem trzeba go poszukać, a czasem on sam do nas przychodzi. Chodź, pokażę ci, jak go znaleźć.

Mama zaprowadziła Lilkę pod starą wierzbę, gdzie liście szeleściły cichutko jak senne szepty. – Usiądź tu, zamknij oczy i posłuchaj – powiedziała mama. Lilka zamknęła oczy i usłyszała szum wiatru, dalekie bzyczenie pszczoły i swoje własne ciche oddechy.

– Czujesz? – zapytała mama. – Spokój jest w każdym dźwięku, w każdym powiewie wiatru. Wystarczy na chwilę przystanąć i pozwolić mu być. Lilka westchnęła głęboko i poczuła, jak napięcie opuszcza jej małe ciałko.

Od tamtej pory Lilka co wieczór siadała pod wierzbą i przez chwilę słuchała ciszy. Zauważyła, że im bardziej się wycisza, tym łatwiej przychodzi do niej sen. Nawet gwiazdy zdawały się świecić jaśniej, gdy była spokojna.

– Mamo, już wiem – szepnęła Lilka pewnego wieczoru. – Spokój jest jak przytulenie od środka. Mama uśmiechnęła się i pogłaskała Lilkę po wełnianej główce. – Tak, córeczko. I zawsze możesz go znaleźć, nawet gdy wokół jest głośno.