Gwiazdkowa odwaga małego zajączka

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Tofik mieszkał w leśnej norce pod wielkim dębem. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za lasem, Tofik czuł, jak serduszko bije mu szybciej. Bał się ciemności, która otulała wszystko wokół. Mama zajączka mówiła: „Ciemność to tylko chwila przed snem, a gwiazdy są twoimi przyjaciółmi”.

Pewnego razu Tofik postanowił sprawdzić, czy mama ma rację. Wyskoczył z norki i usiadł na miękkim mchu. Nad nim rozpościerało się czarne niebo pełne maleńkich światełek. Jedno z nich mrugnęło do niego. „Cześć, jestem Gwiazdka Frania” – powiedziała cichutko. Tofik zamrugał ze zdziwienia.

Frania opowiedziała mu, że każda gwiazda jest strażniczką jakiegoś małego stworzenia. „Twoja gwiazda jest właśnie nade mną” – dodała. Tofik spojrzał w górę i zobaczył jasny punkcik, który świecił ciepłym, złotym blaskiem. Poczuł, że strach powoli znika.

Nagle usłyszał szelest w krzakach. To był mały lis Leon, który też bał się ciemności. „Chodź, pokażę ci coś” – powiedział Tofik odważnie. Razem usiedli na polanie i patrzyli w niebo. Leon wskazał gwiazdę, która migotała na czerwono. „To twoja gwiazda” – szepnął Tofik. Lis uśmiechnął się i przestał drżeć.

Od tej pory Tofik wiedział, że odwaga nie oznacza braku strachu. To znaczy, że można się bać, ale i tak zrobić krok do przodu. Każdej nocy przed snem spoglądał w niebo i mówił: „Dziękuję, Franiu”.

Mama zajączka przytuliła go i powiedziała: „Jesteś bardzo odważny, mój mały zajączku. Pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć”. Tofik zamknął oczy i wsłuchał się w szum liści. Ciemność nie była już straszna – była jak miękki koc, który otulał las do snu.

Gwiazdy na niebie powoli gasły, a księżyc uśmiechał się do Tofika. Zajączek ziewnął i pomyślał: „Jutro znów spotkam Franię”. Jego oddech stał się równy, a serduszko biło spokojnie. Wokół zapadła cisza, przerywana tylko szelestem traw. Dobranoc, Tofiku. Dobranoc, gwiazdy.