Zegar Noworocznych Życzeń

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał siedmioletni Jaś. Był wigilijny wieczór ostatniego dnia roku, a w oknach migotały światełka lampek. Jaś siedział na parapecie i patrzył w ciemne niebo, czekając na północ. Nagle w kącie pokoju pojawił się dziwny, stary zegar, którego nigdy wcześniej nie widział.

Zegar był wysoki, cały z ciemnego drewna, a jego wskazówki świeciły delikatnym blaskiem. Gdy wybiła godzina dwudziesta trzecia, z wnętrza dobiegł cichy głos: „Jasiu, jestem Zegarem Noworocznych Życzeń. Dziś w nocy każde twoje życzenie się spełni, ale tylko jedno – to najskrytsze, wypowiedziane tuż przed północą.” Jaś przecierał oczy, myśląc, że śni. Lecz zegar mówił dalej: „Pamiętaj, to musi być coś, czego naprawdę pragniesz, a nie tylko zachcianka.”

Chłopiec zamknął oczy i zaczął myśleć. Przypomniał sobie, jak bardzo chciałby dostać nowy rower – byłby najszczęśliwszy. Ale potem pomyślał o swojej przyjaciółce Zosi, która od miesiąca chorowała i nie mogła wyjść z domu. „Gdyby tylko Zosia wyzdrowiała i mogła bawić się ze mną w śniegu…” – westchnął. Zegar zadzwonił cichutko, jakby go słyszał.

Jaś wahał się: rower czy zdrowie Zosi? Wiedział, że może wybrać tylko jedno. Spojrzał na zdjęcie na półce – on i Zosia w parku, oboje uśmiechnięci, z goframi w rękach. Wtedy zrozumiał, że rower bez Zosi nie byłby taki fajny. „Zegarze, moje największe życzenie to…” – chciał powiedzieć, ale coś go tknęło. „A jeśli Zosia może sama poprosić o zdrowie? Może ja powinienem pomyśleć o kimś innym?”

Nagle wskazówki zaczęły wirować szybciej. Na tarczy pojawiły się obrazki: starsza pani z pieskiem, mały chłopiec z nową książką, uśmiechnięta mama. Jaś zdał sobie sprawę, że wszystkich wkoło łączy jedna rzecz – każdy chciałby czuć się kochany i bezpieczny. „Zegarze, chyba wiem. Moje najważniejsze życzenie to takie, żeby nikt nie czuł się samotny w Nowy Rok.”

Gdy wybiła północ, Jaś szepnął: „Pragnę, aby wszyscy w mojej wiosce mieli kogoś, z kim mogą dzielić radość.” Zegar rozbłysnął tęczowym światłem, a w pokoju zapachniało cynamonem i pomarańczami. Wskazówki zatrzymały się na dwunastej, a potem zegar zniknął równie tajemniczo, jak się pojawił. Jaś poczuł ciepło w sercu.

Następnego dnia dowiedział się, że Zosia nagle wyzdrowiała – lekarze mówili, że to cud. A ludzie we wsi opowiadali, że tej nocy mieli niezwykłe sny o życzliwości i przyjaźni. Jaś uśmiechnął się do siebie. Zrozumiał, że najpiękniejsze życzenia to takie, które obejmują innych.

Wieczorem, gdy gwiazdy roziskrzyły niebo, Jaś położył się do łóżka. W pokoju unosił się jeszcze delikatny zapach cynamonu. Zamknął oczy i szepnął: „Dziękuję, Zegarze.” Otuliła go cisza, a w dali słychać było tylko ciche tykanie… tyk… tak… jakby czas spokojnie mijał, niosąc dobre sny. Dobranoc, Jasiu.