Zegar, który zapomniał o nowym roku

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku pod lasem stała stara, wysoka wieża, a na jej szczycie mieszkał wielki, okrągły zegar, który od stu lat wybijał każdą godzinę. Zegar nazywał się Tik-Tak, bo tak brzmiały jego wskazówki, ale od pewnego czasu przestał się uśmiechać. Nikt nie wiedział, dlaczego, ale gdy zbliżał się wieczór ostatniego dnia roku, jego wskazówki poruszały się coraz wolniej, jakby były zmęczone.

Tego dnia mały Zygmunt, który miał sześć lat i mieszkał naprzeciwko wieży, zauważył, że Tik-Tak nie zadzwonił na południe. – Coś jest nie tak – powiedział do swojego pluszowego misia. – Zegar chyba zapomniał, że dziś żegnamy stary rok i witamy nowy. Zarzucił plecak z kredkami i wyruszył na ratunek.

Po wielu schodach dotarł do wielkiego mechanizmu. Zobaczył tam Tik-Taka, który przykrył się swoją wahadłową derką i kiwał się ze smutkiem. – Dlaczego nie chcesz bić? – zapytał Zygmunt. Tik-Tak westchnął: – Bo każdy rok, który kończę, to tyle wspomnień. Boję się, że nowy rok będzie gorszy. A poza tym, nikt dziś nie przyszedł mi powiedzieć, że jestem ważny.

Zygmunt pogłaskał zimną obudowę. – Ależ Tik-Taku, każdy koniec to szansa na nowe, piękne rzeczy. A ja jestem tutaj! Czy mogę ci jakoś pomóc? Tik-Tak wyjrzał spod derki i uśmiechnął się delikatnie: – Jeśli narysujesz na moim cyferblacie najmilszy obrazek nowego roku, to może poczuję się raźniej.

Zygmunt wyjął kolorowe kredki. Na dużej tarczy narysował słońce z uśmiechem, kilka gwiazdek, a pod nimi małe serduszko. – To będzie twój pierwszy obrazek nowego roku – powiedział. Tik-Tak spojrzał, a potem zaczął cichutko mruczeć: tik-tak, tik-tak… jego wskazówki ruszyły szybciej.

Nagle z wieży rozległ się głęboki, dźwięczny dzwonek: BUM! – pierwsze uderzenie północy. Potem drugie, trzecie… aż dwunaste. Wszystkie domy w miasteczku zapaliły światła, a ludzie wyszli na ulice, klaszcząc i śpiewając. Tik-Tak bił tak radośnie, że aż wieża się trzęsła z zachwytu.

Kiedy ostatnie uderzenie rozbrzmiało, Tik-Tak spojrzał na Zygmunta i powiedział: – Dziękuję. Dzięki tobie zrozumiałem, że nowy rok nie jest po to, by się bać, tylko by malować nowe przygody. Zygmunt przytulił zegar i szepnął: – A teraz czas na dobranoc. Gwiazdy już świecą, a stary rok cichutko odchodzi.

Wrócił do domu, położył się w łóżku, a przez okno widział migoczące światła z wieży. Tik-Tak mrugał do niego wskazówkami: tik-tak, dobranoc, dobranoc. I tak mały Zygmunt zasnął spokojnie, wiedząc, że każdy nowy rok niesie coś dobrego.

A Tik-Tak, choć był starym zegarem, przez całą noc bił cichutko, jak kołysankę, która kołysze całe miasteczko do snu.