Noworoczne iskierki Tuptusia

— Bajka do czytania —

W lesie, pod wielkim dębem, mieszkał mały zajączek o imieniu Tuptuś. Miał brązowe futerko i długie uszy, które zawsze stawały na baczność, gdy coś go zaciekawiło.

Pewnego zimowego wieczoru do norki Tuptusia przybiegła wiewiórka Rudaska z wielkim orzechem w łapkach. – Tuptusiu, słyszałeś? Dziś noc, kiedy Stary Rok odchodzi, a Nowy Rok przychodzi! – zawołała podekscytowana.

Tuptuś zmarszczył nosek. – Nowy Rok? A co to takiego? Czy to jakieś duże zwierzę? – zapytał z niepokojem. Rudaska wzruszyła ramionami i pobiegła dalej, zostawiając zajączka samego z pytaniami.

Tuptuś postanowił odwiedzić mądrą sowę Zenobię. Siedziała na gałęzi i patrzyła w gwiazdy. – Sowo, powiedz, kim jest Nowy Rok? – zapytał nieśmiało. Sowa uśmiechnęła się i powiedziała: – Nowy Rok to nie zwierzę, to chwila. Stary Rok odchodzi jak liść spadający z drzewa, a Nowy przychodzi jak małe światełko.

Tuptuś pomyślał chwilę. – Czy to światełko jest groźne? – Sowa pokręciła głową. – Nie, jest przyjazne. Przynosi nowe przygody, śnieg do zabawy i ciepło w norce. Trzeba tylko poczekać aż się pojawi.

W drodze powrotnej Tuptuś spotkał liska Złotka. – Idziesz witać Nowy Rok? – zapytał lisek. – Wszyscy zbierają się na polanie. Chodź ze mną! – razem pobiegli na skraj lasu. Zebrało się mnóstwo zwierząt: jeże, ptaki i niedźwiedź śpiący jeszcze w zimowym śnie.

Gdy zrobiło się ciemno, na niebie rozbłysła maleńka gwiazdka. – To on! Nowy Rok! – szepnęła wiewiórka. Wszystkie zwierzęta spojrzały w górę i poczuły, jak ogrzewa je spokojna radość. Tuptuś uśmiechnął się – nie bał się już wcale.

Po powrocie do norki Tuptuś położył się na miękkim mchu. Przez okno widział gwiazdkę, która migotała nad lasem. – Dobranoc, maleńka gwiazdeczko. Dobranoc, Nowy Roku – szepnął i zasnął głębokim, spokojnym snem.