Mała iskierka nowego roku

— Bajka do czytania —

W krainie za siódmą tęczą, gdzie czas płynie jak kryształowy strumyk, mieszkały sobie maleńkie iskierki. Każda iskierka była światłem jednego dnia w roku. Były iskierki wesołe, smutne, leniwe i pracowite.

Najmniejsza ze wszystkich, ledwo widoczna, nazywała się Iskierka Nowego Roku. Każdego ranka, gdy słońce wschodziło, budziła się z nadzieją, że dziś zrobi coś wyjątkowego.

Ale w krainie iskierek panował zwyczaj, że każda nowa iskierka musiała sama znaleźć swoje zadanie. Starsze iskierki miały już swoje: jedna ogrzewała ptasie gniazda, inna suszyła krople rosy na liściach, a jeszcze inna malowała zachody słońca.

Iskierka Nowego Roku czuła się zagubiona. – Co ja mogę zrobić? – pytała cichutko. – Jestem taka malutka, ledwie mnie widać.

Pewnego dnia spotkała Strugę Światła, najstarszą i najmądrzejszą iskierkę w całej krainie. – Nie martw się – powiedziała Struga. – Każdy nowy rok zaczyna się od maleńkiej iskierki. To ty jesteś początkiem wszystkiego, co dobre.

Iskierka zrozumiała, że nie musi być wielka, by być ważna. Wystarczy, że będzie świecić swoim własnym, niepowtarzalnym blaskiem. I tak każdego ranka, gdy tylko otwierała swoje maleńkie oczka, mówiła do wszystkich: „Dziś będzie dobry dzień”.

I od tej pory, gdy tylko ktoś w krainie iskierek zaczynał nowy dzień ze smutkiem, Iskierka Nowego Roku podchodziła do niego i szeptała: „Pamiętaj, każdy początek to iskierka nadziei. Możesz zacząć od nowa i zrobić coś dobrego”.

Wszystkie iskierki pokochały ją za to. A gdy zapadał wieczór, Iskierka Nowego Roku kładła się spać, wiedząc, że jutro znów będzie mogła rozświetlić czyjeś serce. I tak, cichutko jak sen, zasypiała pod kołderką z mgieł, śniąc o gwiazdach i nowych początkach.