Bajka o nosorożcu, który szukał spokoju

— Bajka do czytania —

W wielkiej, zielonej sawannie, gdzie trawa sięgała prawie do kolan, mieszkał nosorożec Romek. Był ogromny i silny, ale ciągle gdzieś się spieszył. Tupotał głośno, potrząsał rogiem i zawsze miał minę, jakby zaraz miał zrobić coś ważnego.

Pewnego słonecznego poranka Romek biegł tak szybko, że aż ziemia drżała. Nagle usłyszał cichutki głosik: – Hej, uważaj! Prawie wpadłeś na mój domek! To była mała myszka Pola, która stała na kamieniu i patrzyła na niego z wyrzutem.

Romek zatrzymał się tak gwałtownie, że kurz wzbił się wokół niego. – Przepraszam – mruknął zawstydzony. – Ale ja naprawdę muszę biec! Mam tyle spraw do załatwienia! – Jakich spraw? – zapytała myszka, przechylając główkę.

– No… muszę sprawdzić, czy trawa na łące jest wystarczająco zielona, czy woda w rzece płynie odpowiednio szybko, a także czy słońce dobrze świeci – wyliczał Romek. Pola uśmiechnęła się. – A czy kiedykolwiek po prostu odpoczywasz?

Nosorożec zmarszczył czoło. – Odpoczywać? Po co? Przecież trzeba być zajętym! – Przez cały dzień jesteś taki zapracowany, że nie widzisz, jak pięknie pachną kwiaty ani jak śpiewają ptaki – powiedziała Pola. – Chodź, pokażę ci coś.

Myszka zaprowadziła Romka pod wielkie drzewo akacji. – Usiądź tu ze mną. Zamknij oczy i posłuchaj. Na początku nosorożcowi było trudno. Wiercił się i stękał. Ale po chwili usłyszał szum wiatru, śpiew ptaków i cichy szelest liści.

– Czujesz to? – szepnęła Pola. Romek wziął głęboki oddech. Powietrze pachniało słodko, a słońce delikatnie grzało mu skórę. – To jest spokój – wyjaśniła myszka. – Nie musisz ciągle biegać. Wystarczy, że czasem przystaniesz.

Od tego dnia Romek postanowił, że codziennie znajdzie chwilę dla siebie. Biegał nadal, ale robił też przerwy. Siadał pod drzewem, patrzył na chmury i rozmawiał z Polą. Czuł się lżejszy i szczęśliwszy niż kiedykolwiek.

– Wiesz co? – powiedział kiedyś do myszki. – Myślałem, że bycie ważnym oznacza ciągłe działanie. A tak naprawdę ważne jest też to, by umieć się zatrzymać. Pola uśmiechnęła się i podała mu listek. – To twój medal za mądrość.

Wieczorem, gdy słońce zachodziło nad sawanną, Romek leżał na trawie i patrzył w niebo. Nie spieszył się. Wiedział, że jutro znów będzie biegał, ale teraz należała do niego ta cicha, spokojna chwila. I to było wspaniałe.