Bajka o małym wróbelku, który śpiewał sercem

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie drzewa sięgały nieba, a strumyk śpiewał wesoło, mieszkał mały wróbelek o imieniu Ćwirek. Ćwirek był bardzo mały i miał jedno skrzydełko, które nie chciało latać tak jak drugie. Inne ptaki fruwały wysoko, ale Ćwirek tylko podskakiwał po ziemi.

Pewnego dnia, gdy słońce grzało mocno, a motyle tańczyły w powietrzu, Ćwirek usiadł na kamieniu i westchnął. „Dlaczego nie mogę latać?” – zapytał cichutko. Wtedy zza krzaka wybiegła mała myszka Kruszynka. „Nie smuć się, Ćwirku” – powiedziała. „Może nie latasz, ale za to pięknie ćwierkasz. Twoje piosenki są najładniejsze w całym lesie!”

Ćwirek uśmiechnął się, ale wciąż był smutny. Postanowił spróbować jeszcze raz. Rozłożył skrzydełka, podskoczył, ale zamiast wzbić się w górę, upadł miękko na mech. „Widzisz?” – powiedział do Kruszynki. „Nie umiem.”

Wtedy z pobliskiego dębu zleciała stara sowa Mądralina. „Ćwirku” – powiedziała łagodnie. „Każdy ma coś, co potrafi robić najlepiej. Ty nie latasz, ale twoje serce śpiewa. A serce potrafi wznieść się wyżej niż skrzydła.” Ćwirek spojrzał na nią zdziwiony.

Od tego dnia Ćwirek przestał się martwić. Każdego ranka siadał na gałęzi niskiego krzaka i śpiewał. Jego piosenki były tak piękne, że przychodziły słuchać je wszystkie zwierzęta: zające, wiewiórki, a nawet niedźwiedź. Ćwirek czuł, że jest ważny.

Pewnego razu do lasu przyleciał nowy ptak – jaskółka o imieniu Zefir. Zefir był bardzo szybki i dumny. Zobaczył Ćwirka na ziemi i zaśmiał się: „Ha! Nie umiesz latać! Jesteś śmieszny!” Ćwirek spuścił główkę, ale Kruszynka stanęła w jego obronie.

„Zefirze” – powiedziała myszka. „Może Ćwirek nie lata, ale za to śpiewa tak, że cały las tańczy. A ty? Tylko się przechwalasz.” Zefir zamilkł, a potem usiadł obok Ćwirka. „Przepraszam” – szepnął. „Masz rację. Każdy jest inny i każdy jest wyjątkowy.”

Od tamtej pory Ćwirek, Kruszynka i Zefir zostali przyjaciółmi. Ćwirek śpiewał, Zefir latał wysoko i opowiadał o dalekich krajach, a Kruszynka zbierała jagody na wspólne uczty. W lesie zapanowała radość, a Ćwirek wiedział, że nie trzeba latać, by być szczęśliwym.