Króliczek Tofik i niesłyszące uszko

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał króliczek Tofik. Miał mięciutkie futerko i długie uszy, którymi poruszał radośnie, słuchając śpiewu ptaków.

Pewnego dnia Tofik spotkał jeżyka Igiełkę. Igiełka miał kolce jak małe igiełki i uśmiechał się szeroko, ale kiedy Tofik mówił „Cześć, Igiełko!”, jeżyk tylko patrzył i nie odpowiadał.

Tofik zdziwił się i spytał: „Dlaczego nie mówisz?”. Igiełka pokręcił głową i wskazał na swoje uszko. „Nie słyszę” – napisał łapką na ziemi. Tofik zrozumiał, że Igiełka słyszy inaczej niż on.

„Jak się z tobą bawić?” – zapytał Tofik. Igiełka znów napisał: „Mów rękami, patrz na mnie i pokazuj”. Tofik spróbował – machał łapką, pokazywał marchewkę i uśmiechał się. Igiełka od razu się rozpromienił.

Od tej chwili Tofik i Igiełka bawili się razem każdego dnia. Tofik mówił powoli, używał gestów i rysował na ziemi. Igiełka zaś pokazywał mu, jak słuchać sercem – bo przyjaźń nie potrzebuje głośnych słów.

Kiedy zapadał zmrok, siadali na pagórku i patrzyli w niebo. Igiełka nie słyszał szumu wiatru, ale czuł ciepło Tofika obok siebie. Tofik szeptał: „Jesteś moim najlepszym przyjacielem” – a Igiełka czytał to z ruchu warg.

Pewnej nocy, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, Tofik położył się obok Igiełki. „Dobranoc, przyjacielu” – powiedział cicho, a Igiełka przytulił się do niego. Oboje zamknęli oczy, czując spokój i bliskość.

I tak, w lesie pełnym szelestów, ale też ciszy, króliczek i jeżyk zasnęli razem. Bo prawdziwa przyjaźń nie potrzebuje słów – wystarczy być obok i rozumieć się bez nich.