Bajka o małym Krzysiu i zaczarowanym guziku

— Bajka do czytania —

Krzyś miał trzy lata i bardzo lubił bawić się klockami. Ale kiedy mama mówiła: „Krzysiu, posprzątaj zabawki”, on kręcił głową i wołał: „Nie!”. Kiedy tata prosił: „Powiedz proszę”, Krzyś tupał nogą i mówił: „Nie chcę!”.

Pewnego dnia, gdy Krzyś znowu rozrzucił wszystkie kredki, usłyszał cichutki dźwięk. To był mały, srebrny guzik, który leżał na dywanie. Guzik mrugał do Krzysia i powiedział: „Jestem Guzik Dobrych Słów. Jeśli mnie naciśniesz, zobaczysz coś niezwykłego”.

Krzyś był ciekawy. Nacisnął guzik i nagle wszystkie zabawki zaczęły same się układać w pudełkach. Kredki wskoczyły do piórnika, a klocki ustawiły się w równym rzędzie. Krzyś aż otworzył buzię ze zdziwienia.

„To działa tylko wtedy, gdy mówisz 'proszę' i 'dziękuję'” – powiedział guzik. Krzyś pomyślał chwilę i powiedział cicho: „Proszę, guziku, pomóż mi posprzątać”. Natychmiast wszystko stało się jeszcze piękniejsze – zabawki tańczyły w powietrzu i lądowały na swoich miejscach.

Potem mama zawołała na obiad. Krzyś zwykle krzyczał: „Nie chcę!”. Ale dziś przypomniał sobie guzik. Powiedział: „Dziękuję, mamo, że ugotowałaś zupę”. Mama uśmiechnęła się i pogłaskała go po głowie.

Guzik zniknął, ale Krzyś już wiedział, co robić. Od tego dnia, gdy chciał pożyczyć misia siostrze, mówił: „Proszę”. Gdy dostał ciasteczko, mówił: „Dziękuję”. A wieczorem sam posprzątał wszystkie zabawki.

Tata zapytał: „Krzysiu, gdzie jest twój guzik?”. A Krzyś odpowiedział: „Nie potrzebuję go, tato. Dobrymi słowami i porządkiem sam robię magię”.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaświeciły na niebie, Krzyś leżał w łóżku. Miał ciepły kocyk i uśmiech na twarzy. Zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, mamo. Dobranoc, tato. Jutro też będę grzeczny”. I zasnął spokojnie, a nad nim świeciła mała, srebrna gwiazdka.