Niedźwiedź Bruno i gwiazdka na dobranoc

— Bajka do czytania —

W małym lesie, pośród wysokich sosen, mieszkał mały niedźwiedź o imieniu Bruno. Miał miękkie, brązowe futerko i okrągły brzuszek, a jego ulubionym zajęciem było zbieranie jagód. Jednak gdy zapadał zmrok i robiło się ciemno, Bruno robił się smutny i niespokojny. Bał się nocy, bo nie wiedział, co kryje się w mroku.

Pewnego wieczoru, gdy słońce schowało się za górami, Bruno leżał w swojej jaskini i nie mógł zasnąć. Wszędzie było cicho, a on słyszał tylko bicie swojego serca. Nagle usłyszał łagodne pohukiwanie – to była mądra sowa Klementyna, która mieszkała w dziupli starego dębu.

Sowa zapytała: „Bruno, dlaczego nie śpisz?”. Niedźwiedź odpowiedział: „Boję się ciemności”. Klementyna uśmiechnęła się i powiedziała: „Chodź, pokażę ci coś wyjątkowego”. Wyszli przed jaskinię, a sowa wskazała dziobem w górę.

„Spójrz na te małe światełka” – powiedziała. „To gwiazdy. Każda z nich jest jak przyjaciel, który świeci dla ciebie. Spróbuj policzyć gwiazdy, a zobaczysz, że strach zniknie”. Bruno podniósł głowę i zaczął patrzeć – gwiazdy migotały jak iskierki, a jedna z nich była szczególnie jasna.

„Nazwę ją moją gwiazdką” – szepnął Bruno. Od tego momentu nie czuł już lęku. Zobaczył, że noc jest pełna piękna – księżyc srebrzył liście, a świetliki tańczyły w trawie. Sowa Klementyna usiadła obok niego i razem patrzyli w niebo.

Po chwili Bruno poczuł senność. Ziewnął i powiedział: „Dziękuję, Klementyno. Teraz wiem, że noc nie jest straszna”. Wrócił do jaskini, położył się na miękkim mchu i przez otwór wejściowy wciąż widział swoją gwiazdkę.

Bruno zamknął oczy i uśmiechnął się. Czuł spokój i bezpieczeństwo. Gwiazda na niebie migała mu na dobranoc, a cisza nocy otuliła go jak ciepły kocyk. I tak mały niedźwiedź zasnął najspokojniej pod srebrnym blaskiem.