Oskar i pierwsze słowo

— Bajka do czytania —

Mały Oskar był sową, która mieszkała w dziupli starego dębu. Każdej nocy, gdy księżyc wschodził, próbował powiedzieć coś do swojej mamy, ale z jego dzioba wydobywało się tylko 'hu, hu!'. Oskar bardzo chciał nauczyć się mówić inne słowa, takie jak 'mama' czy 'dobranoc'.

Pewnego wieczoru Oskar spotkał na gałęzi wiewiórkę Kasię. 'Jak to zrobić, żeby mówić?' – zapytał. Wiewiórka wzruszyła ramionami. 'Nie wiem, ja tylko chichram i szeleszczę.' Oskar poczuł smutek. Czy on nigdy nie wypowie swojego pierwszego słowa?

Następnego dnia Oskar poleciał do mądrego żółwia Teodora, który mieszkał nad stawem. Żółw uśmiechnął się powoli. 'Mowa to sztuka cierpliwości, mały przyjacielu. Musisz ćwiczyć swój dziób i słuchać dźwięków.' Dał Oskarowi małe piórko i powiedział: 'Spróbuj dmuchać na nie, robiąc różne kształty ustami.'

Oskar wrócił do domu i zaczął ćwiczyć. Dmuchał na piórko, starając się wydobyć dźwięk 'a', potem 'o', potem 'u'. Nie było łatwo – czasami piórko frunęło, a Oskar tylko parskał. Ale mama go zachęcała: 'Każdego dnia jesteś bliżej celu, synku.'

Minęło kilka nocy. Oskar nauczył się mówić 'a' i 'o', ale wciąż brakowało mu 'mamy'. Pewnej nocy, gdy ćwiczył pod księżycem, nagle usłyszał ciche 'ma' – to on sam to powiedział! Jego serce zabiło radośnie. Jeszcze raz: 'ma-ma!' Udało się!

Oskar był tak szczęśliwy, że poleciał do mamy i zawołał głośno: 'Mamo!'. Mama przytuliła go skrzydłem. 'Wspaniale, mój mały mistrzu mowy!' Oskar uśmiechnął się. Potem spojrzał w niebo i powiedział do księżyca: 'Dobranoc, Księżycu!'

Księżyc uśmiechnął się jasno, a gwiazdy zamrugały radośnie. Oskar wtulił się w piórka mamy i zamknął oczy. Wiedział, że nauka mówienia to piękna przygoda. Cicho wyszeptał jeszcze raz: 'Dobranoc...' i zasnął spokojnie, marząc o nowych słowach.