Bajka o małej rakiecie i wielkim marzeniu

— Bajka do czytania —

W ogromnym kosmicznym centrum NASA, wśród błyszczących rakiet i latających spodków, mieszkała mała rakieta o imieniu Iskierka. Była malutka, srebrzysta i miała złote gwiazdki na bokach. Bardzo chciała polecieć w kosmos, ale wszyscy mówili: – Jesteś za mała, Iskierko!

Pewnego dnia Iskierka usłyszała, że w NASA szukają ochotników do ważnego zadania. Latający Teleskop Hubble, stary przyjaciel gwiazd, zgubił okulary i potrzebował kogoś, kto mu je przywiezie. – To może być moja szansa! – pomyślała Iskierka i poszła do wielkiego szefa NASA, Pana Komputera.

Pan Komputer miał okrągłe, zielone oczy i mówił tak szybko, jakby liczył do miliona. – Iskierko, jesteś bardzo mała, ale masz w sobie dużo zapału. Dam ci małe zadanie: sprawdź, czy potrafisz przejść przez tunel aerodynamiczny. Iskierka wstrzymała oddech i pomknęła przez tunel z taką prędkością, że wszystkie gwiazdki na jej bokach zaświeciły jak neon.

– Brawo! – zawołał Pan Komputer. – Masz w sobie ogień! Ale to nie wszystko. Musisz jeszcze udowodnić, że potrafisz słuchać. Iskierka dostała słuchawki i usłyszała głos z kosmosu: – To ja, Hubble! Potrzebuję moich okularów, są w małej niebieskiej skrzynce na Księżycu. Iskierka skinęła główką i ruszyła w drogę.

Leciąc przez ciemną przestrzeń, Iskierka spotkała małego robota o imieniu Bzik, który zbierał kosmiczne pyłki. – Dokąd lecisz, mała raketko? – zapytał Bzik. – Lecę pomóc Hubble’owi – odpowiedziała Iskierka. – To świetnie! Ja też chcę pomóc – powiedział Bzik i wskoczył na jej pokład. Razem dotarli na Księżyc, gdzie znaleźli niebieską skrzynkę.

Okulary Hubble’a były w środku, ale skrzynka była zamknięta na srebrny zamek. – Potrzebujemy kodu – zmartwiła się Iskierka. Bzik zaczął szukać w swoich danych i nagle zawołał: – Kod to imię twojej mamy! Iskierka pomyślała o swojej mamie, Wielkiej Rakiecie, i szepnęła: – Gwiazda. Zamek kliknął i skrzynka się otworzyła.

Iskierka i Bzik polecieli do Hubble’a, który ucieszył się ogromnie. – Dziękuję, mała Iskierko! Jesteś dzielna i mądra. Wracaj do NASA, wszyscy będą dumni. Iskierka wróciła, a Pan Komputer ogłosił: – Od dziś każdy, kto ma marzenie, może je spełnić, nawet jeśli jest mały. Iskierka uśmiechnęła się i pomyślała, że to był najpiękniejszy dzień.

Wieczorem Iskierka położyła się w swoim hangarze, patrząc przez okno na migoczące gwiazdy. Czuła się zmęczona, ale szczęśliwa. – Dobranoc, Iskierko – szepnął wiatr. – Dobranoc, mała raketko – szumiały gwiazdy. Iskierka zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, marząc o kolejnych przygodach.