Bajka o nartach wodnych i odważnej wydrze

— Bajka do czytania —

Nad błękitnym jeziorem, wśród szuwarów i trzcin, mieszkała mała wydra o imieniu Wodnik. Każdego ranka siadał na brzegu i patrzył, jak starsze wydry ślizgają się po wodzie na desce z przymocowanymi nartami. „Ja też tak chcę!” – szeptał do siebie, a jego wąsy drżały z ekscytacji.

Pewnego dnia Wodnik postanowił, że spróbuje. Pożyczył od bobra Borysa starą deskę i dwie małe narty. „Uważaj, żeby nie wpaść do wody zbyt szybko” – ostrzegł go bóbr, ale Wodnik tylko machnął ogonem. „Dam radę!” – zawołał i wskoczył na deskę.

Ledwo stanął na nartach, a już poczuł, jak woda ciągnie go w dół. Deska wywinęła mu się spod łap i Wodnik wylądował z pluskiem w jeziorze. Wynurzył się, kichając, a z brzegu dobiegł go śmiech kaczek. „Nie śmiejcie się!” – mruknął, otrzepując futro.

Przyjaciele jednak nie śmiali się złośliwie. Kaczka Kasia podpłynęła bliżej i powiedziała: „Widziałam, jak próbujesz. To trudne, ale dasz radę. Pokażę ci, jak trzymać równowagę.” Wodnik spojrzał na nią z wdzięcznością. „Naprawdę?” – zapytał. „Jasne, najpierw musisz rozłożyć łapy szerzej i patrzeć przed siebie, a nie na wodę.”

Wodnik spróbował jeszcze raz. Tym razem postawił łapy szerzej, spojrzał na horyzont i… deska zaczęła sunąć po wodzie! Przez chwilę czuł, jak wiatr rozwiewa mu futro, a serce bije mu z radości. Ale nagle narty się skrzyżowały i znów wpadł do wody. Tym razem jednak nie był smutny – wiedział, że jest coraz bliżej.

Bóbr Borys przyniósł mu małą linkę i przywiązał do deski. „Teraz będziesz mógł trzymać się sznurka, a ja cię pociągnę” – powiedział. Wodnik chwycił linkę, a Borys zaczął płynąć. Deska sunęła gładko, a Wodnik stał na nartach jak prawdziwy mistrz. „Udało się!” – krzyknął, a wszystkie kaczki i bobry zaczęły klaskać.

Od tego dnia Wodnik ćwiczył codziennie. Czasem wpadał do wody, czasem udawało mu się przejechać całe jezioro. Ale najważniejsze było to, że się nie poddawał. Kiedy zachodziło słońce, siadał na brzegu i patrzył na spokojną taflę jeziora. „Jutro znów spróbuję” – mówił cicho i uśmiechał się do gwiazd.

Tej nocy Wodnik położył się w swojej norce, otulony miękkim mchem. Przez otwór w dachu widział migoczące gwiazdy, które odbijały się w jeziorze. Czuł się zmęczony, ale szczęśliwy. Zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, jezioro. Dobranoc, narty.” I zasnął spokojnie, marząc o kolejnych przygodach na wodzie.