Myszki i tajemnica cichego skarbu

— Bajka do czytania —

W małej, przytulnej norce pod starym dębem mieszkały trzy myszki: Tili, Mili i mały Bili. Każdego wieczoru, gdy księżyc wschodził nad łąką, siadały razem i nasłuchiwały szumu traw.

Pewnego dnia Tili znalazła pod liściem lśniący, złoty żołądź. „Patrzcie! Prawdziwy skarb!” – pisnęła radośnie. Mili i Bili przybiegli, by go obejrzeć. Żołądź był gładki i ciepły, jak małe słoneczko.

„Schowam go dla siebie” – powiedziała Tili i zaniosła żołądź do swojego kącika. Mili i Bili spojrzeli po sobie smutno. „A my? Nie możemy się nim pobawić?” – zapytał cicho Bili. Tili pokręciła głową.

Wieczorem, gdy myszki kładły się spać, Tili nie mogła zasnąć. Żołądź leżał obok, ale w norce było cicho i jakoś pusto. Brakowało jej śmiechu Mili i figlów Bilego.

Następnego dnia Tili wzięła żołądź i podeszła do rodzeństwa. „Wiecie co? Ten żołądź jest dla nas wszystkich. Możemy się nim bawić razem.” Mili i Bili uśmiechnęli się szeroko.

Od tej chwili żołądź wędrował z łapki do łapki. Raz był piłką, raz małym księżycem, a czasem służył jako stoliczek do herbaty z mniszka. Myszy bawiły się wesoło aż do zmroku.

Gdy nadszedł wieczór, Tili położyła żołądź na środku norki. „To nasz wspólny skarb” – szepnęła. Mili i Bili przytulili się do niej. W norce zrobiło się ciepło i spokojnie.

Księżyc zaglądał przez okienko, a myszki zasnęły wtulone w siebie. Żołądź spokojnie leżał obok, lśniąc w blasku gwiazd. Dobranoc, małe myszki. Dobranoc, śnijcie o przyjaźni.