Miki i Gwiazdka Pomagania

— Bajka do czytania —

W maleńkiej norce pod korzeniami starego dębu mieszkała myszka o imieniu Miki. Każdego ranka budziła się z promykiem słońca na nosku i od razu biegła sprawdzać, co nowego dzieje się w lesie. Lubiła słuchać szumu liści i zbierać okruszki na śniadanie.

Pewnego dnia Miki usłyszał ciche ćwierkanie. To mały wróbelek Franio zgubił swoje najpiękniejsze piórko. "Nie martw się" - powiedział Miki i zaczął szukać wśród traw i mchu. Znalazł piórko pod listkiem i pomógł wróbelkowi je odzyskać. Franio zaświergolił wesoło.

Gdy szedł dalej, zobaczył jeża Jasia, który smutnie patrzył na strumyk. "Nie mogę przejść do domu, bo woda wezbrała" - westchnął. Miki przyniósł kilka patyków i liści, i ułożył malutki mostek. Jeż przeszedł suchą łapką i podziękował Miki.

Dalej, pod sosną, mrówki starały się przenieść kropelkę miodu. Była dla nich za ciężka. Miki odłamał źdźbło trawy i zrobił z niego małą taczkę. Mrówki wdzięcznie wtoczyły na nią miód i ruszyły w dalszą drogę, machając Miki na pożegnanie.

Wieczór zaczął się robić ciepły i spokojny. Miki usiadł na pagórku i patrzył, jak wszystkie zwierzęta wracają do domów szczęśliwe. Jego serduszko było pełne ciepła i radości.

Wtedy na niebie zapaliła się pierwsza gwiazdka. Miki pomyślał, że każdy dobry uczynek jest jak taka gwiazdka - mała, ale daje światło. Uśmiechnął się i przeciągnął. Zrobiło mu się bardzo przyjemnie.

W norce czekało na niego miękkie posłanie z mchu. Miki włożył ogonek pod policzek, zamknął oczy i słyszał, jak wiatr szepcze cicho dobranoc. A za oknem świeciły gwiazdki, które pomógł zapalić swoją dobrocią. I tak zasnął najspokojniej pod srebrzystym niebem.