Bajka o myszka miki

— Bajka do czytania —

Pod wielkim dębem, w maleńkiej norce wyłożonej suchym mchem, mieszkała myszka o imieniu Miki. Miała mięciutkie uszka i ogonek cienki jak nitka, a jej ulubioną zabawą było zbieranie błyszczących rzeczy.

Pewnego dnia Miki znalazła coś wyjątkowego – mały, okrągły kamyk, który świecił delikatnym, srebrnym światłem. Gdy trzymała go w łapkach, czuła ciepło i radość. Ukryła go w swojej skrytce pod korzeniem dębu.

Następnego dnia przyfrunęła wróbelka Kizia, przyjaciółka Miki, bardzo smutna. „Zgubiłam moje najpiękniejsze piórko” – powiedziała, ocierając łezkę skrzydłem. Miki bardzo chciała pomóc, ale bała się, że jeśli pokaże kamyk, Kizia będzie chciała go zabrać.

Miki pomyślała o swoim świecącym kamyku i o tym, jak bardzo go lubiła. Z drugiej strony widziała smutek Kizi. Postanowiła więc wyjąć kamyk i położyć go przed przyjaciółką. „Zobacz, co znalazłam. Może jego blask rozweseli cię odrobinę” – powiedziała.

Kizia spojrzała na kamyk, a jej oczka zaiskrzyły. „Jaki piękny! Dziękuję, Miki!” – zaćwierkała. Razem bawiły się, rzucając blask kamyka na liście i tworząc na ziemi tańczące cienie. Śmiech Kizi był jak muzyka.

Miki odkryła, że dzielenie się kamykiem sprawiło, że radość była jeszcze większa, niż gdyby trzymała go tylko dla siebie. Wieczorem Kizi odleciała do gniazda, a Miki schowała kamyk z powrotem, ale już nie w tajemnicy – wiedziała, że zawsze może go pokazać przyjaciółce.

Tej nocy Miki wyszła przed norkę i spojrzała w niebo. Gwiazdy mrugały do niej, a jeden malutki skrawek światła na ziemi – jej kamyk – lśnił jak ziarenko księżyca. Miki ziewnęła, wślizgnęła się do ciepłej nori i przytuliła do miękkiego mchu. Wkrótce zasnęła, śniąc o gwiazdach i przyjaciołach.

Cisza otuliła las, tylko liście szeptały dobranoc. A mała myszka Miki spała spokojnie, wiedząc, że najcenniejsze skarby są wtedy, gdy można się nimi dzielić z tymi, których się kocha.