Miki i zagubiony promyk

— Bajka do czytania —

W małym domku pod starym dębem mieszkała myszka o imieniu Miki. Miała mięciutkie uszka i ogonek, który podskakiwał, gdy była ciekawa. Pewnego słonecznego poranka zobaczyła na ścieżce coś błyszczącego – to był maleńki koralik, który mienił się jak gwiazdka.

Miki podniosła koralik i przyjrzała mu się z bliska. Był okrąglutki i miał kolor złotego miodu. – Ktoś go zgubił! – pomyślała. – Muszę go oddać! – I choć była malutka, postanowiła wyruszyć w drogę, by znaleźć właściciela.

Najpierw spotkała wiewiórkę Zuzię, która zbierała żołędzie. – Zuziu, czy to twój koralik? – zapytała Miki. Zuzia pokręciła głową. – Nie, ale słyszałam, że w lesie mieszka wróżka Iskierka, która zgubiła coś błyszczącego. Może to jej? – powiedziała i wskazała ścieżkę do starej jabłoni.

Miki podziękowała i ruszyła dalej. Po drodze musiała przejść przez strumyk, ale była za mała, by go przeskoczyć. – Pomogę ci – powiedział zajączek Kicuś i przyniósł wielki liść, który posłużył za mostek. Miki podziękowała i obiecała, że też kiedyś mu pomoże.

Gdy dotarła do jabłoni, zobaczyła maleńką chatkę z pachnących kwiatków. Zapukała. Drzwi otworzyła wróżka Iskierka, która miała smutne oczy. – Czy zgubiłaś ten koralik? – spytała Miki. Wróżka aż podskoczyła z radości. – To mój promyk! Dzięki niemu mogę rozświetlać gwiazdy na niebie! – zawołała.

Iskierka wzięła koralik, dotknęła go różdżką i nagle rozbłysnął ciepłym światłem. – Dziękuję, Miki! Jesteś bardzo odważna i dobra. A w nagrodę podaruję ci jeden mały promyk, który zawsze będzie ci przypominał, że pomaganie to największa magia. – I wróżka delikatnie musnęła czółko myszki. Miki poczuła przyjemne ciepło.

Miki wróciła do swojego domku, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Mama myszka przytuliła ją mocno. – Córeczko, jestem z ciebie dumna – szepnęła. Miki ziewnęła, czując się szczęśliwa i spełniona. Położyła się do łóżeczka wyścielonego mchem.

Przed snem wyjrzała przez okno. Na niebie gwiazdy tańczyły i mrugały do niej. Jeden z promyków spłynął wprost na jej nosek – to Iskierka dziękowała jej jeszcze raz. Miki uśmiechnęła się, zamknęła oczy i zasnęła cichutko, kołysana szumem liści i odgłosami nocnego lasu.