Myszka Ola i kawałek sera

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku pod starym dębem mieszkała myszka Ola. Miała miękkie, szare futerko i różowe uszka, które zawsze stawały słupka, gdy czuła zapach czegoś pysznego. Jej największym skarbem był kawałek żółtego sera, który schowała w swoim ulubionym kąciku.

Pewnego dnia, gdy Ola chrupała ser, usłyszała ciche pukanie do drzwi. To była mała myszka Kłapouszek, syn sąsiadów z pobliskiego pola. Wyglądał na smutnego i głodnego. – Ola – powiedział cichutko – nie mam nic do jedzenia, wiatr zdmuchnął moje zapasy.

Ola spojrzała na swój ser. Był taki pyszny, a ona tak się cieszyła na samotną kolację. Zawahała się. – Hmm... – mruknęła. Ale kiedy zobaczyła smutne oczka Kłapouszka, coś w jej serduszku zmiękło. – Wejdź – powiedziała – podzielimy się.

Położyła ser na liściu klonu i odłamała dużą część dla gościa. Kłapouszek uśmiechnął się szeroko, a jego ogonek zaczął radośnie merdać. Gdy jedli, opowiadali sobie historie o podróżach w poszukiwaniu okruszków i o tym, jak to jest mieszkać pod wielkim dębem.

Okazało się, że dzielenie się sercem sprawiło, że ser smakował jeszcze lepiej. Ola poczuła ciepło w brzuszku i w sercu. – Wiesz – powiedziała – myślałam, że samotny ser to największa przyjemność, ale to jedzenie z przyjacielem jest o niebo lepsze.

Gdy zjedli wszystko, Kłapouszek pomógł Oli posprzątać okruszki. Potem przytulił ją i powiedział: – Dziękuję, Olu. Jesteś najlepszą myszką w lesie. Od tej pory przychodzili do siebie codziennie, by dzielić się nie tylko jedzeniem, ale i radością.

Wieczorem Ola położyła się w swoim posłaniu z mchu. Przez okno widziała gwiazdy migoczące na niebie. Pomyślała, jak dobrze jest mieć przyjaciela i jak niewiele trzeba, by sprawić komuś radość. Zmęczona, ale szczęśliwa, przymknęła oczy.

Cisza otuliła domek, a księżyc rzucał srebrne światło na śpiące myszki. Gdzieś daleko słychać było szum wiatru i cichy, spokojny oddech Oli. W lesie zapadła noc, a z nią dobry sen dla wszystkich, którzy umieją się dzielić.