Myszka Mila i truskawkowy skarb

— Bajka do czytania —

W małej norce pod starym dębem mieszkała myszka o imieniu Mila. Miała mięciutkie, szare futerko, różowy nosek i ogonek cienki jak nitka. Każdego ranka Mila wyruszała na poszukiwanie smakołyków – czasem znajdowała okruszek sera, czasem ziarenko słonecznika. Ale najbardziej ze wszystkiego kochała truskawki.

Pewnego słonecznego dnia Mila wybiegła z norki i pobiegła prosto na łąkę. Węsząc radośnie, dotarła do krzaczka, gdzie rosła największa, najczerwieńsza truskawka, jaką kiedykolwiek widziała. Pachniała słodko i soczyście. Mila ucieszyła się ogromnie – to będzie jej najlepsze śniadanie!

Właśnie miała ugryźć truskawkę, gdy usłyszała cichutki głosik: „Mila, czy mogę spróbować?”. To był Tofik, mały króliczek z sąsiedztwa. Mila zawahała się. Truskawka była tylko jedna. Ale spojrzała na Tofika – miał takie smutne oczka – i pomyślała: „Może podzielę się po połowie?”.

Odłamała kawałek truskawki i podała króliczkowi. Tofik uśmiechnął się szeroko, a jego uszy podskoczyły z radości. „Mniam, jaka pyszna! Dziękuję, Milo!” – zawołał. Mila ugryzła swoją część i też poczuła, że jest wyjątkowo słodka. Nagle zza krzaka wyjrzał jeżyk Ignaś. „A ja? Macie coś dla mnie?” – zapytał nieśmiało.

Mila spojrzała na resztkę truskawki – została już tylko mała cząstka. Ale zamiast zjeść ją sama, podała ją Ignasiowi. „Proszę, to dla ciebie” – powiedziała. Jeżyk uśmiechnął się kolczastym pyszczkiem i zjadł kawałeczek. „Jesteś najlepszą przyjaciółką!” – pisnął.

Tego dnia Mila nie zjadła całej truskawki, ale wróciła do norki z ciepłem w sercu. Zrozumiała, że dzielenie się sprawia, iż smakołyk smakuje jeszcze lepiej, bo w brzuszku jest radość, a w sercu przyjaźń. A na dodatek Tofik i Ignaś obiecali, że następnym razem to oni przyniosą coś dla Mili.

Wieczorem, gdy na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy, Mila wślizgnęła się do swojego łóżka z liści i mchu. Przymknęła oczka, a w głowie wirowały jej obrazy truskawki, uśmiechniętych przyjaciół i ciepłych promieni słońca. Była szczęśliwa i senna.

Gwiazdy mrugały nad dębem, a w norce zapadła cisza. Mila westchnęła cichutko, otuliła się ogonkiem i szepnęła: „Dobranoc, truskawko. Dobranoc, przyjaciele”. I zasnęła snem słodkim jak miód.