Motylki i zagubiona iskierka

— Bajka do czytania —

W kolorowej łące, gdzie rosły stokrotki i maki, mieszkały setki motyli. Najmniejszym z nich był Tadek – motylek o skrzydłach w odcieniach błękitu i złota. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzem, motyle siadały na kwiatach i przygotowywały się do snu.

Pewnego dnia, gdy zachód słońca malował niebo na pomarańczowo, Tadek zauważył coś dziwnego. Na liściu paproci siedziała malutka, migocząca iskierka. Płakała cichutko, a jej światło przygasało i znów się pojawiało. „Dlaczego płaczesz?” – zapytał Tadek, podlatując bliżej.

„Zgubiłam się” – odpowiedziała iskierka drżącym głosikiem. „Miałam lecieć do gwiazd, ale wiatr zaprowadził mnie tutaj. Nie wiem, jak wrócić do domu.” Tadek poczuł, że musi pomóc. Choć był mały, wiedział, że dobroć nie zna rozmiaru.

„Nie martw się” – powiedział odważnie. „Pokażę ci drogę. Wiem, że nad łąką, za starym dębem, zaczyna się ścieżka do nieba. Leciałem tam kiedyś z mamą.” Iskierka uśmiechnęła się słabo, a jej światło zajaśniało jaśniej.

Razem ruszyli w podróż. Po drodze spotkali śpiącego biedronkę. „Biedronko, czy wiesz, którędy lecieć do gwiazd?” – zapytał Tadek. Biedronka przeciągnęła się i wskazała skrzydłem w stronę pagórka. „Tam, gdzie rosną najwyższe trawy, znajdziecie przejście.”

Podziękowali i polecieli dalej. Iskierka była już coraz silniejsza, a jej blask rozświetlał mrok. Nagle zza chmury wyłonił się księżyc. „Witajcie, podróżnicy” – szepnął. „Widzę, że pomagasz iskierce wrócić do domu. To piękne, Tadek. Pamiętaj, że każdy ma w sobie światło, które może dać innym.”

Po chwili dotarli na polanę, gdzie trawa sięgała wysoko, a nad nią wiła się srebrzysta wstęga. To była Droga Mleczna. Iskierka spojrzała na Tadka z wdzięcznością. „Dziękuję, mały przyjacielu. Dzięki tobie znów mogę świecić.” I wzleciała w górę, łącząc się z tysiącami innych gwiazd.

Tadek patrzył za nią, a w sercu czuł ciepło. Wrócił na swoją łąkę, usiadł na ulubionym kwiatku i zamknął oczy. Wokół niego tańczyły świetliki, a wiatr szeptał kołysankę. „Dobranoc, Tadku” – szumiały kwiaty. „Dobranoc, dzielny motylku.”

I tak, otulony ciszą i blaskiem gwiazd, Tadek zasnął głęboko, wiedząc, że nawet najmniejszy gest dobroci może rozświetlić czyjś świat.